Levensjaren

Photo by Andy Holmes on Unsplash

Lieve Levens,

Al enkele dagen zit ik te broeden op dit schrijven aan jullie.
En al evenzoveel dagen vraag ik me af of ik er wel toe in staat ben, hier en nu.

Ik kreeg kerstkaartjes toegestuurd met de post. Ik kreeg wensen toegestuurd per e-mail en per sms.
En toch was, ondanks de wens om een gepast wederwoord te richten, er vooral stilte in mijn hoofd hoewel ik weet dat er iets, soms zelfs iets moois, uit die stilte kan ontstaan.
Maar ik zag dus geen inspiratie sprankelen.

Of toch? Kleine tekens van Leven die ik niet als dusdanig (h)erkende misschien?!
Opflakkeringen van ideeënsporen die me een sprankeltje levenslust gaven in deze wat vreemde dagen.
Ja, toch wel.

Maar zou het kunnen, dat ik vooral mezelf niet toelaat te ontvangen?
Zou het dat zijn, lieve Levens?
Dat ik eerst mijn zelf gecreëerde muurtjes moet afbreken om de sprankelende giften te ontvangen uit meer of minder onverwachte hoeken?
Dat ik eerst de sprankel in mijn eigen ogen moet voelen oplaaien vooraleer ik er een vonkje in jullie richting van kan sturen?

Maar hier zit ik.
Eén studerende jongste dochter op blokafstand.
En een oudste dochter die even richting kot is in haar studentenstad om nieuw studiemateriaal op te halen.

Waarom ik ‘Levens’ aanschrijf vandaag en wie ik daaronder reken?
Mijn intenties vloeiden richting Nieuwjaarsbrief die ik vroeger niet steeds met evenveel moed en stemvolume durfde voordragen aan mijn Peter en Meter. Aan de respectievelijke feestdissen van beider familiekanten.
Soms was het een gefluister in hun oren, volgestauwd met pruttelende ruis geproduceerd door nonkels en tantes die dat maar slapjes vonden.
Een andere keer was het met wat meer elan. Al zal dat toen nog niet aan de alcohol gelegen hebben.

Zowel Peter als Meter zijn intussen overleden.
Dus richt ik dit schrijven in de eerste plaats tot ‘Het Leven’. Dat mij vormgaf tientallen jaren geleden. Waar ik me nog steeds aan vasthoud hoewel dat me niet altijd even makkelijk afgaat. Maar ik richt dit schrijven ook aan het tastbare Leven, dat ik rondom me zie. Dat ik vanop mijn koertje aanschouw. Op straat passeer. Aanwezig voel ‘zijn’ als ik me buiten beweeg.
Het Leven op, tussen en onder de lagen baksteen en cement.
En tenslotte richt ik dit schrijven ook aan de verzameling van de vele Levens in mijn directe omgeving en op netwerkafstand.
Waarvan mijn mond gaat krullen bij de gedachte alleen dat zij zich hierin herkennen en het misschien een fijn ‘woordcadeau’ vinden dat ik hen dit schrijf. Omdat ik al een paar woorden klaar had als wensen voor 2019. En volgende jaren, moet ik misschien meteen schrijven.
Want ja, de nieuwsgierigheid en verwondering die ik mijn netwerk vorige jaren toewenste, zie ik graag nog geoefend in de volgende uren, jaren en tandjes der tijden. Maar waar ik nu graag de aandacht op zou vestigen is het woord ‘ECHT’.

Dat in het cultiveren van nieuwsgierigheid en verwondering de mate van ‘ECHTHEID’ wordt ingeschat.
Om vervolgens na te gaan hoe ‘OPRECHT’ je zelf wil en kan zijn in relatie tot…
Zodat een al dan niet ‘HECHTE’ relatie kan ontstaan met het vers ontdekte ‘Leven’, ook al lijkt het een Levenloos ding.
Levenloos is het nooit nog, als je er je verwondering op loslaat en je heel die ervaring ‘innert’.

Wat ik denk, op deze-unieke-dag-die-een-jaar-mag-afsluiten, is dat als we allemaal een paar HECHTE relaties hebben en de verbindende Levens in die relaties uitreiken om samen een levensweb te vormen dat zorg draagt voor de verbinding…
Zorgt dat giften correct worden ontvangen.
Zorgt dat de sprankels in de ogen van de Levens ontstaan die nodig zijn om aan het Leven vast te houden.

Wel, ik denk dat we dan goed bezig zijn om het Leven in ere te houden.

Ik wens ons tijd om voluit het Leven te leven.
En dat laatste woord is een werkwoord, is het niet Fiducia 😉

6 antwoorden op “Levensjaren”

  1. Wauw
    Hier ben ik echt van onder de indruk. Dit gaat echt heel diep. En het komt ook echt binnen. Het zijn woorden die ik niet in 1 keer krijg verwerkt. Het zal toch effen duren
    Maar dat geeft niet. Het zijn bijzondere woorden doe ik zeker ga koesteren

    1. DAnkjewel Nanacy voor je (h)eerlijke reactie. Geniet van het koesteren en graag tot binnenkort 🙂

  2. Dear Fiducia,

    deze moest ik een paar keer lezen om de gelaagdheid te doorgronden. Kernwoorden als ‘echt’, ‘oprecht’ en ‘hecht’ zijn zoveel meer dan woorden die rijmen. Het is datgene wat waarlijk verbindt of juist niet daar in de diepte waar je je het meest jezelf mag zijn, mag ontplooien, mag delen, mag tonen.

    Je beeld van “… dat als we allemaal een paar HECHTE relaties hebben en de verbindende Levens in die relaties uitreiken om samen een levensweb te vormen dat zorg draagt voor de verbinding…” vind ik zo rijk en inspirerend.

    Een levensweb waarin er met zorg voor jou en door en met jou gedragen mag worden in 2019 (and beyond), dat wens ik jou zo genegen toe! En waar tijd en ruimte het ons mogelijk maken, zie ik uit om dat met verse gemberthee en kaastaart of een deugddoende babbel/wandeling te vieren 😉

    Van op afstand in het mooie Brugge, maar toch dichtbij in mind en hart <3

  3. Tranen rollen over mijn wangen.
    Deze ga ik nog vaak herlezen, zeker op momenten dat het voelt alsof ik nog maar met één fijn draadje aan het web hang. Leven met en door vertrouwen in het web.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.