Zweet en tranen

Simply Three – Rain

Het heeft me zweet en tranen gekost, maar de ochtend was er toch maar mooi opnieuw vandaag.
Hij kondigde zich aan met flink regengekletter op mijn ramen (dat zullen al mijn zweet en tranen zijn geweest) dus ben ik een verdieping lager verder gaan soezen. Niet voor lang trouwens, want de slaap vond mijn onrust een te groot obstakel.

Ik weet niet wat ik van deze dag moet vinden.
Wat ik me voorgenomen had, heb ik wel gedaan. Eén en ander overzichtelijk gemaakt zodat ik makkelijker toegang heb tot de verse kennis die nog niet verankerd zit. Ik ben er nog lang niet klaar mee, maar heb een goede start gemaakt.

Ben opnieuw aan het oprommelen ook, maar als ik amper iets weggooi of een nieuw leven geef, gaat er niet veel extra ruimte vrijkomen, schat ik zo.
Mijn kinderen gaven vorige week aan dat het huis te vol zit. Een week thuis is de ideale gelegenheid om wat ruimte te doen ontstaan.
Misschien volgt mijn hoofd dan dezelfde weg…
Hup, naar de kringloopwinkel ermee.

Te voet boodschapkes gedaan voor de verandering. Bewuste keuze.
Het gewicht van mijn shoppers viel toch nog een beetje tegen merkte ik halverwege op de terugweg, hoewel ik niet zoveel kocht.

Ook vermeldenswaard, ik vond tussen de mails aan Fiducia, die ik slechts heel sporadisch controleer, een aanbod voor een co-afwassessie. Net nu ik de afwas alleen had weggewerkt. Je zal dat altijd zien…

Er hing en hangt toch ook een sluier somberheid over mijn dag. Een sluier die me deed overwegen mijn meest bedreven schoenen aan te trekken en gewoon een wandeling richting stad te maken, om tussen de mensen te laveren en wat gesprekken her en der te capteren voor niet nader genoemd gebruik. Hihi.
Maar ik heb in plaats daarvan een uiltje gevangen. En een tijdje later weer losgelaten.
Uiltjes moet je niet te lang vasthouden, daar worden ze niet wijzer van.
Mmmh, wie zegt dit nu?!

Even een experiment, omdat ik merk dat ik nadenk en een leeg blad voor mijn geestesoog zie verschijnen bij elke nieuwe regel.
Gewoon typen, net of het is in een schrift dat niemand leest.
Freewriting, die sluier doen bewegen onder de virtuositeit van mijn klaviersevijfjes.

En toen viel het weer stil.
Vreemd toch (ik denk dat dat stopwoordjes zijn van me) dat de ene dag het ene woord het andere opvolgt zonder schroom en op andere dagen het hoofd de bovenhand neemt en wikt en weegt wat er mag verschijnen.

Dat het allemaal niet zoveel uitmaakt. Dat mijn woorden echt niet het verschil gaan maken.
De Fiducia(-)integraal gaan oplossen hoogstwaarschijnlijk wel, maar het verschil maken, neen.
De Schrödingervergelijking, bereid je daar maar weer eens op voor, Fiducia.
Maak je nuttig in plaats van uiltjes (op) te knappen!
Mmmh, hier kan ik wel wat mee…

Nog een woordje voor mijn kroost, die zich voorbereidt op examens in januari.
De ene heeft het al wat makkelijker dan de andere.
Voor allebei vind ik de druk te hoog…
Maar mag je als ouder zoiets zeggen?

– even stilte voor zelfreflectie –

Nog een rol verzinnen voor vanavond.
Of een zin verrollen vóór de ochtend.

Of een rol uitvoeren?
Over de armleuning van de zetel, hupla, een tuimeling.

Klinkt wel bijzonder…en lang geleden, dat ook.
Zou ze?!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.