Sprokkelen

Photo by Ash Edmonds on Unsplash

Wel grappig eigenlijk, dat ik een hele dag doorbreng op een seminarie en dat de ervaringen die ik uit deze dag licht om te bepalen hoe ik de dag evalueer in de luttele momenten buiten de ‘opgelegde aandacht’ liggen.

Zoals in de trein huiswaarts, waar mijn buurvrouw wel in een heel klein boekje aan het lezen was. En toen ze dat neerlegde omdat we beiden de conducteur hoorden naderen en een handtasgewijze zoektocht naar een vervoersbewijs zich opdrong, kon ik de cover van haar boek zien.
Het betrof een autobiografie van George Sand.
Volgens de dame naast me één van de vrouwen van Chopin. Met een heel interessant leven. Maar ook de schrijfstijl kon mijn gespreksgenoot bekoren. Want ‘wat ben je met een goed verhaal als het niet goed verteld wordt’, zo sprak ze. Dus voegde ik eraan toe dat ze dan wellicht taalgevoelig was en of ze dan van metaforen en poëtisch taalgebruik hield. Dat beaamde ze.
Ze was niet echt geïnteresseerd in biografieën, kunst of geschiedenis, haar interesse lag heel breed.

Toen de conducteur verdween en we via de intercom de melding kregen dat deze trein de reizigers uit een ‘gestrande trein’ zou moeten opvangen alvorens het traject verder te zetten, was ze even pessimistisch gestemd en klonk er wat gemor.
‘Dat je nooit moet denken dat iets vlot zal gaan…zoals vanochtend ook…’
Ik heb haar benadrukt dat het ook voordelen had, dat ze dan langer de tijd had om in haar boek te lezen.
Dat we alleen moesten hopen dat de gestrande trein het spoor niet blokkeerde aan het perron waar de trein halt zou houden. Maar dat bleek niet het geval. Ik kreeg een hartelijk afscheid, dat ik spiegelde met evenveel dankbare oprechtheid alvorens ik me naar de deuren begaf.

Alwaar ik op dat moment aan mezelf beloofde dat ik me zou trakteren op een spaghetti en een biertje. Ik vond dat ik dat wel verdiend had.
In mijn gebruikelijke stek, waar (ook) de (normale) spaghetti (te)groot en (immer) lekker is, bleken al mijn favoriete banken al voor een deel ingenomen. Ook de aparte tafeltjes hadden minstens één bezetter.
Dus trok ik mijn stoute schoenen aan en vroeg een koppel of het zou storen als ik aan hun bank aanschoof.
Er zou zich nog iemand bij hen vervoegen, maar ik werd hartelijk uitgenodigd mee aan te schuiven.
Ze lazen beiden recht tegenover elkaar elk hun eigen krant. Wisselden her en der een nieuwsbericht uit.

Ik zag een fijn smsje verschijnen, stuurde er zelf ook een paar, spotte een mailbericht waar ik niet zo snel op had durven hopen en stuurde een fijne dame die me nog geen uur voordien gewillig haar luisterend oor had aangeboden een impressie van het gevoel dat in me opkwam: dat ik ineens muziek, danskriebels en vrolijkheid in mijn lijf voelde. Dat ik haar in de komende weken hetzelfde toewenste.
Twee minuten later kreeg ik een glimp van haar fijne spontaniteit terug.

Dus ook haar stuur ik straks dit bericht maar even door. Gewoon, zodat ze weet dat ik enorm blij en dankbaar ben dat zij in mijn leven is. En dat ik daar gerust wat meer tijd voor zou willen vrijmaken. Omdat het zo fijn en vertrouwd voelt. Omdat ze naar ik aanvoel dezelfde waarden leeft als ik. En hoe eenvoudig het dan klinkt als je allebei een gedeelde ‘is dit nu echt hoe het eraan toe gaat?’-reflectie kan maken.
Fijn om daarin niet alleen vast te lopen. Het samen ‘los’ te ridiculiseren zelfs.
Meer nog…ik vraag me af of het niet stilaan tijd wordt om een beweging op te starten.
Vanuit gedeelde waarden, los van structuren waar er gemorreld moet worden om dingen als macht, kortzichtigheid en geld de plaats te geven die ze verdienen.

‘Alleen voor authentieke mensen’. ‘Alle maskers af’. ‘Spiegeltje, spiegeltje…’
Enfin, die gedachtenkronkel moet ik misschien niet vanavond meer exploreren.

Maar of ik nog verbazing leefde vandaag. Het zal niet zijn!
Intussen vind ik mijn ontdekkingen lachwekkend.
Wellicht vind ik ze al langer dan vandaag lachwekkend. Al doen ze soms ook pijn op de momenten dat ik het gevoel heb dat ik me ernaar ‘moet plooien’. Maar voor wie? En waarom?
Dan koester ik maar de woorden van mijn lichaamstherapeut: dat ik trots mag zijn.
Waar heb ik die pauwenveren ook alweer gelegd…momentje…:-)

Maar even terug naar het eetcafé. De jongedame naast me bleek jarig. Ik ving het op omdat de jongeman recht tegenover haar verkondigde ‘dus ze heeft je een gelukkige verjaardag gestuurd?’
Ik ben dan zo´n flapuit dat ik vraag ‘ben jij jarig vandaag?’ Waarmee ik dus meteen verklap dat ik de conversatie heb aanhoord.
Dus zeg ik vanuit de grond van mijn hart ‘Gelukkige verjaardag’ en ook ‘Sorry dat ik dit even oppikte maar ik kon het niet laten liggen.’
‘Dat geeft niet’, zei de jongedame hartelijk, ‘je hoeft dat niet in te houden, ik vind het fijn’.

Een spaghetti later waar ik toch wat saus van heb laten liggen, waarvoor excuses aan de kelner die me vervolgens bevestigde dat hij zag dat ik mijn best had gedaan dus dat ik me niet hoefde te excuseren…waar zat ik in deze zin…even recapituleren…Een spaghetti later heb ik mijn jas en sjaal weer aan gedaan, mijn rugzak en handtas genomen en ben met de woorden ‘bedankt dat ik erbij mocht zitten, fijne avond nog en een heel fijn levensjaar gewenst voor jou’, stiekem richting fiets genavigeerd.

Het oudere koppel dat schijnbaar verveeld rond zich had gekeken omdat ze elkaar niets meer te vertellen hebben (oh ja, dit is een invulling :-)) had intussen een nieuwe café-bezoeker omarmd die de woorden tussen hen weer liet vloeien.

De tooghanger die even naar buiten liep en schijnbaar niet goed in de haak zat, werd achternagezeten door zijn mede-tooghanger zodat beiden even later weer de toog decoreerden. Vermoedelijk merkten ze de monkellach (vanwege mijn verbeelding) niet op.

Ach, zij lezen toch mijn blog niet. Woehaha!
Maar ik was het café al buiten en nu zit ik nog over observaties te lummelen.
Qua opbouw schiet je te kort Fiducia!
Ga maar weer eens op schrijfcursus.

Enfin. Dik zeven uur.
´t is goed geweest. Fijne mensen rondom me om mijn dag op te luisteren.
En af en toe in mijn vuistje lachen, om eigen gedachtenkronkels.
Meer moet dat niet zijn.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.