Zwanger van verandering

Photo by Heather Mount on Unsplash

Neen, het gebeurt niet alle dagen dat iemand tegen me zegt dat ik ‘zwanger ben van verandering’.

Hij, een medecursist, had me op de eerste cursusdag gisterenochtend al aangesproken en een korte verkenning bracht ons al snel naar dezelfde vooropleiding aan dezelfde universiteit. Mogelijk gaf ik ooit les aan hem. Het zou zomaar kunnen.
De verbinding voelde inderdaad vertrouwd aan. Ik kon doorheen de cursus zijn humor en exploratiedrang wel smaken. Ik merk ook dat ik hier met een glimlach zit te schrijven. Omdat ik al beslist heb om de link naar dit blogbericht straks aan hem door te sturen.

Het zal een mooie aanvulling vormen op de ‘Gouden Pijlen’ die we daarstraks naar elkaar gooiden. Een Deep Democracy techniek waarin we complimenten naar elkaar afvuurden. Waarbij die ander niet mag reageren, louter moet ontvangen en doorvoelen welke pijl hem of haar het meeste raakt en waarom dan precies.

Toen hij – die hier omwille van privacy niet genoemd zal worden – ook in de check-out ronde naar de Gouden Pijlen verwees, wist ik dat ik alvast dat stukje van de training naar behoren had gedaan.

Ik heb weer niet vaak durven ‘springen’ in de facilitator- of leidersrol in deze tweedaagse, omdat ik oordeel dat ik alle stappen nog niet goed genoeg onder de knie heb. Hoe ik ze zal leren als ik niet vaker op mijn bek durf gaan is een andere vraag.
Maar aangezien ik bij de check-out heb verkondigd dat ik mijn onzekerheid in de cursusruimte zou achterlaten, ligt mijn toekomst op dat vlak alvast open. En deze cursus bracht me alvast verheldering waar ik na vorige editie nog in mist naar huis ging.

Maar ‘Zwanger van verandering’ dus.
Toen ik dit bij het opruimen meldde aan mijn buurvrouw in de kring, met wie ik eerder op de dag al fijn had samengewerkt, bevestigde ze me dat het inderdaad een heel mooie verwoording was en dat het vast ‘een hele mooie baby zou worden’.

Maar ik vertelde nog niets over de aanleiding van deze metafoor.

Bij het inchecken vanochtend was er een korte meditatieoefening. En we moesten doorvoelen waar er in ons lichaam extra ‘aandacht’ naartoe ging. Die activiteit op die plek moesten we vervolgens vergroten en nog vergroten…om tenslotte na te gaan wat het ons leerde.
Ik voelde een heel grote energie in mijn onderbuik.
Omdat ik dit al vaker opmerkte, leefde er ook al een associatie, namelijk dat die brok energie ‘mijn volle potentieel’ voorstelde, dat ligt te wachten om geboren te worden.
Dit deelde ik dus in de groep bij de check-in en tijdens de pauze dook dan de metafoor op.

Zwanger van verandering. Wat doen die woorden nog met me?

Vaak zeg ik dat de enige constante verandering is. Ben ik dan continu zwanger? Arme ik šŸ™‚
Neen, dat is eigenlijk niet waar. Het zou alleen pas erg zijn als ik continu zwanger was en er nooit iets geboren werd.

Misschien moet ik maar de geboortes beter documenteren.
Elke kleine verandering die zich manifesteert in mijn leven op een gepaste manier ‘vieren’. In woorden verpakken. Wat liefde geven.

Ach, schrijf ik niet dagelijks wat geboortes neer in mijn blogberichten?
En brengen die me niet elke avond een portie koestering als kers op mijn dag-taart?

Nu ik merk hoe ik twijfel wie ik het laatste woord wil geven, denk ik: “Dankbaarheid, aan jou het woord.”
Zo eenvoudig kan het zijn.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.