Failing forward

Photo by Margarida CSilva on Unsplash

De laptop vond al zijn vertrouwde stekje toen ik me bedacht dat ik nog geen blogbericht schreef vanavond.
Dat kunnen we niet maken, niet na zo´n dag waarop ik schrok van mijn eigen herstel. Of hoe je dat ook noemt.

In een oefening stappen met de intentie een eenvoudige rol op te nemen en uiteindelijk, door een onaandachtzaam lot, een rol toebedeeld krijgen die ik zelfs met het eenvoudig verzoek om hem over te nemen, niet aan de straatstenen verkocht krijg.
Neen, dat is niet helemaal waar, ik heb het de straatstenen niet gevraagd. Ze zouden sowieso niet geantwoord hebben. En het zou maar raar zijn met die smoes de cursus uit te lopen. Nog raarder dan raar.

Ik deed mijn best, maar ging de mist in. Doorvoelde dat, zag het en hoorde het aan de reacties die ik kreeg en merkte op…dat ik het niet eens zo erg vond om af te gaan. In tegendeel zelfs, toen ik na een tiental minuten nog eens goed doorvoelde neigde mijn gevoel zelfs naar trots, omdat ik iets gedaan had dat ik helemaal niet had zien zitten, was afgegaan en ondanks dat nog helemaal mee was in de rest van de oefeningen. Nog alert was en zo…

Al moet ik toegeven dat de chaos die vaak ontstaat in de groep bij dit soort trainingen het moeilijk voor me maakt om bij de les te blijven.
Kunst is om zelfs in de chaos te vertrouwen dat je de juiste beslissing zal nemen over het vervolg. Wat ik zeker nog niet kan, maar ik moet maar niet te streng zijn voor mezelf. Wie zei daar ook weer dat de slogan ‘Failing forward’ het ondernemerschap van vandaag beschrijft?

Net daarin ben ik gegroeid denk ik. In het loslaten van de controle en het overgeven aan het moment. Ik heb nog veel te leren, maar het is een boeiend pad. Met mensen die er allemaal vaardiger in zijn dan ik, dat scheelt ook. Al duikt er hier en daar wel wat betweterigheid op. En proef ik her en der ook oordeel. Maar aangezien ik daar zelf niet vrij van ben, kan ik daarover maar best zwijgen.

Wat ik me intussen wel afvraag is dit: als ik mijn volste potentieel wil leven, wat houdt dat dan in?
Wie ben ik dan en wat doe ik als ik helemaal in mijn kracht sta?
En lap, ik ken het antwoord niet.
Maar ik vind het wel grappig.

Misschien is de beste versie van mezelf wel die versie die vragen stelt aan anderen die er voor hen toe doen.
Wat is uw beroep mevrouw? Professioneel vragensteller mevrouw/meneer. Euh, journalist dus?
Ja, dat zei mijn vorige psychiater me ooit, dat ik iets had van een journalist. Een onderwerp vastgrijpen, me er helemaal in verdiepen, de essentie neerschrijven en dan alles loslaten en in iets nieuws duiken.

Eigenlijk wil ik helemaal geen ‘weter’ zijn. En al zeker geen betweter. Een bedzweter ook niet, maar dat is een ander spoor.
Betekent dat dat ik geen mening wil hebben? Zit ik hier mezelf openlijk te bevragen, hoe gek is dat?!
Een bedwater. STOP, Fiducia!

Hoe vind ik mijn volste potentieel?
Ik hoop dat ik er nog niet in zit, want dan is het droevig gesteld met mijn toekomst.
Of moet ik mijn volle kinetiek opzoeken?
Zodat ik kan kiezen of ik vanuit die energie de stilte opzoek of vlug even een berg verzet tussen de soep en de patatten.

Het gaat de verkeerde kant uit.
Conclusie. Ik neem er dadelijk nog eens mijn notities bij en exploreer waar de grootste inzichten zitten.
En dan?
Dan duid ik ze aan en geef ze straks aan de nacht.
Intussen lees ik een streepje.

Goed plan. Al zeg ik het zelf.
Maar het volste potentieel. Wat is dat ook voor woord, ‘volste’?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.