Natuurlijk

Photo by Andressa Voltolini on Unsplash

Niet meer dan NU is nodig om voluit in het leven te staan.
Volledig in het moment te stappen, los te laten wat er niet thuishoort en te laten ontstaan wat wil geboren worden terwijl ik intussen doe wat juist voelt.

Een gesprek voeren met dierbaren bijvoorbeeld. Een gesprek vanuit een zeurende pijn die al te lang verzwegen wordt om de ander niet te kwetsen. En dan ettelijke tranen en ontladende grappen later samen tot de conclusie komen hoe graag je elkaar ziet. Hoe graag je dit samen wil doen werken. Maar dat de omstandigheden van dit samenleven niet optimaal zijn, waardoor spanning zich al eens opstapelt en woorden en emoties hun uitweg moeilijk vinden.

Ik heb me de afgelopen dagen en weken niet echt in mijn nopjes gevoeld. Me zorgen gemaakt over allerhande dingen. Houvast voelen verliezen. Maar ik besluit hier en nu om anders in dit leven te staan. Ik zal wel op mijn adem letten en mijn lichaam bewust ontspannen. En als gedachten beginnen zeuren dan pas ik mijn truukendoos toe en focus me op dat punt in mijn hersenen waardoor gedachten gesmoord worden en niet tot volle bloei komen en intussen adem ik in mijn hart.
Niet dat ik die toestand lang kan aanhouden, maar oefening baart kunst.
Straks wandel ik volledig gedachtenloos door het leven. Het bewustzijn zelve ­čÖé

Vanochtend heb ik vanuit een impuls nog iets anders gedaan dat me deugd deed.
Ik lag rond half zeven al wakker hoewel ik tot laat vannacht nog een film heb gekeken met mijn oudste dochter. Ik besloot alvast naar beneden te komen en koffie te zetten. En in een deken gehuld met slechts de nacht die afscheid nam van haar tijd, heb ik daar in mijn eentje tijdloos gezeten, in verbinding met wat zich buiten afspeelde. In verbinding ook met twee nog slapende dochters in een verder stil huis.

Het voelde goed.
Het lijkt echt of de gedachten die malen als ik in bed lig, door de zwaartekracht ontdaan worden van hun dwingende kracht in mijn hoofd. Het is niet de eerste keer dat ik dat opmerk, het is wel de eerste keer dat ik tijd neem om bewust de overgang tussen nacht en dag te maken in een slapend huis.
Het deken en ik voelden ons er goed bij.
Morgen zet ik de wekker een half uur vroeger om op dezelfde manier de dag te beginnen.

Wat meer tijdshygi├źne in mijn leven brengen. Wat trager en bewuster stappen misschien ook. Tijd nemen om te lezen. Aan te modderen.
Waarom heet ontwaken eigenlijk ontwaken? Moet het niet herwaken zijn? Of ontslapen?
En dan zal ik straks als ik naar bed ga echt ontwaken, het waakvlammetje van mijn bewustzijn doven voor de nacht.
Overigens voel ik mezelf in slaap glijden. Dan kan ik kiezen, keer ik terug naar het waken of laat ik me verder wegglijden.
Ik doe meestal het laatste.

Een intentie. Daar zal ik ook eens mee aan de slag gaan. Eentje om de nacht mee in te gaan en eentje om morgen de dag in te luiden.
Daar heb ik dan alle tijd voor als ik in mijn dekentje gehuld zit.

Ik zie me al helemaal zitten.

2 antwoorden op “Natuurlijk”

  1. Ik zie je ook zitten. In de deken, in alle stilte. Het beeld ontroert me. Oh, en over ‘ont’-woorden gesproken. Goeie vraag! Veel ontwoorden geven een toestand van niet (meer) zijn aan. Het zijn er onthutsend veel. Ontpoppen bijvoorbeeld, ontschotten, ontschepen, ontbladeren, ontgroenen, ontkiemen etcetera. Maar wat ook niet ontbreekt (al zijn ze niet ontzettend talrijk) zijn woorden met ‘ont’ die niet ontkennend zijn zoals ontbijten, ontbloten, ontfermen, onthalen, ontploffen, ontvlammen, ontwikkelen. En on(t)getwijfeld nog veel meer. Hoe dat taalkundig zit weet ik niet. Tijd voor onderzoek!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.