Opkikker

Photo by Jared Evans on Unsplash

Tijd voor een opkikkertje.

Waar zou ik met mijn verbeelding naartoe gaan vanavond?
Samen op pad. Het is al donker buiten. Fris ook. En een verkoudheid gijzelt al een paar dagen mijn neus.
Theetje bij de hand. Een bijdehand theetje…mmmh, hoe zou dat zich kunnen manifesteren? Even proberen.
Neem ik een slokje – voorzichtig, hij is nog zeer heet – zegt de thee ‘alsjeblieft, helemaal voor jou omdat je zo bijzonder bent’.
Dat vind ik wel iets hebben.
Een attent theetje.

En mevrouw theepot, wat heeft die met me in petto vanavond?
Staat met haar tuit de andere kant op. Zit zo een beetje naar mijn boekenkast te staren. Maar ik heb al een roman klaarliggen mevrouw theepot! Eindelijk eens doorlezen straks, in plaats van steeds maar hoofdstukjes te proeven.
Het is niet zo´n opbeurend boek, maar wel een rakend, des mensens dus. Zo heb ik ze toch wel graag.

Eerst mevrouw theepot naar me toe draaien. Ziezo.
Misschien ook mijn kaarshouders maar verhuizen en mezelf straks in een speciaal sfeertje hullen.
Mijn oudste dochter liet net weten dat ze even binnenhopt straks alvorens andere oorden op te zoeken.
Een binnen-buiten weekend wordt het, denk ik.

Heb hier ook nog een boekje klaarliggen ‘The wisdom of insecurity’. Dat mag wel per hoofdstuk geconsumeerd worden, zodat het zachtjes kan integreren.
Wanneer vindt mijn tijd toch al die interessante boeken?

Niet bij stilstaan. Verder schrijven. Hup verbeelding.

Zou ooit de tijd komen dat ik enkel aan dingen moet denken die dan automatisch op mijn scherm verschijnen?
Dan moet mijn gedachtenstroom wel getunneld worden, want anders wordt mijn scherm een chaos als iemand anders mijn computer passeert. Of misschien denkt die in andere kleuren of een andere font.
Of projecteer ik in beelden, aangezien die toch zo vaak zo helder aan mijn geestesoog verschijnen?!

In mijn verbeelding zit ik vaak terug aan tafel bij mijn grootmoeder thuis.
Vraagt ze zoals altijd of ik een koekje wil en loopt al naar de kast om alle soorten koekjes uit te stallen.
En dan vertellen we anekdotes aan elkaar.
Ik vond haar gezellig.
Soms mis ik haar.

Maar het zou een opkikkertje worden.
Een kikkertje dat uit een ongezonde omgeving overspringt naar een gezonde omgeving.
Of in dit geval hier en nu, een kikkertje dat toegeeft dat het ‘op’ is, haar blog afrondt en de zetel opzoekt.

BOEOEEEEEK, ik kom!!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.