Gekruid in balans

Photo by Fidel Fernando on Unsplash

Wat als ik nu eens de balans opmaak?
Alles in de weegschaal leg: wat ik draag in de ene schaal en wat me kracht geeft in de andere schaal.
En onderzoek hoe ik tot die evenwichtstoestand gekomen ben. Naga of ik alles wil blijven dragen of kies om plaats te maken.

Het blijft worstelen met zingeving dezer dagen. Niet dat ik te weinig te doen heb, maar is hetgeen ik doe nog het juiste, dat is wat ik me afvraag bij bijna alles dat ik doe. Dat perspectiefje schuin rechts boven mijn hoofd, dat me observeert terwijl ik doe wat ik doe en het me signaleert als er een vuurtje oplaait of een traan dreigt te ontglippen.
Waar pruttelt dat potentieel, afwachtend om in de juiste omstandigheden in alle glorie op te laaien, vraag ik me dan vaak af.

Dus heb ik zonet maar even een stevig muziekje opgezet om me te begeleiden tijdens mijn schrijflijke exploratie. Alsof dat al een logische keuze is. Fiducia toch!

Ik heb naast schrijven ook gedanst dit weekend. In de Ardennen dus. Twee keer. En dat deed deugd. Misschien moet ik maar dat eerste liedje nog eens opzetten en zien waar het me hier thuis brengt. De tweede muziekkeuze herinner ik me niet meer. Maar ik ging voluit. En het voelde als oprakelen van inneringen. Zonder schroom.

Mmmh, die combinatie van deze laatste twee zinnen doet me wat…perspectiefje spreekt…

Ik dacht terug aan mijn danstherapie en hoe fijn en intens ook daar de sessies waren. Hoe mijn lichaam terug snakt naar beweging in al haar dimensies: oprekken, uitplooien en verdiepen.
Dus goed van me dat ik deze ochtend op een ongehoord uur richting station ben gestapt in plaats van gefietst. En weer terug deze avond. Niet gedanst neen, niet dit keer. Al durf ik ook in volle winkelstraat een danspasje maken, zo eentje waarvan je denkt ‘huh?! wat zag ik nu?’ En dan kijk je opnieuw en lijkt het of je je vergiste. Zalig vind ik dat.

De danstherapeute heeft ook een aanbod om met je schaduwkant aan de slag te gaan.
Misschien is dit het moment. Allemaal puzzelstukjes die samenvallen. Seffens de info eens exploreren, na het afronden van deze gedachtenstroom.

En wat mijn balans betreft: plezier. Misschien moet ik op beide schalen een portie plezier toevoegen, als specerij.
Wat me kracht geeft zou ik kunnen documenteren in woordbrouwsels.
Wat ik te dragen heb zou ik in stukjes kunnen verdelen en afzonderlijk beslissen welk kruid ik eraan toevoeg.

Waarom doet dat me nu denken aan de chocolaatjes die ik voor Sinterklaas kreeg op het werk? Ik heb de hele doos aan mijn collega gegeven vanochtend.

Maar de specerijen hanteer ik zelf.
Een snuifje peper, pili pili of kurkuma op mijn activiteiten.
Een pruttelend potje plezier in afwachting van het potentieel dat eindelijk weer in haar kinetiek springt.

Hoopvol, toch?!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.