Kostelijke zaken

Photo by Thought Catalog on Unsplash

Ach kom, laat me er nu toch maar de tijd voor nemen. Omdat het mij zo┬┤n deugd doet.
Schrijven, schrijven en nog eens schrijven.
Tot de rook om je hoofd is verdwenen. Tot er niets overblijft dan algehele helderheid. Allesomvattend dus ­čÖé

Dat ik vandaag eens de voorkeur van mijn collega heb gevolgd in het station en zo in een boemeltrein belandde alwaar zich ons gesprek ontspon. Eigenlijk moet ik schrijven ‘ons werk zich verderzette’. Tot in Brussel Noord. Daar bleef hij zitten, kreeg nog een afscheidskus alvorens ik ben overgestapt op een trein waarin een heleboel mensen, waaronder ik, moest rechtstaan. Een jongedame die neerzat op de bank met laptop op schoot keek wat argwanend omhoog naar me. Heb haar toevertrouwd dat ze gerust kon verder werken, dat ik helemaal niet zou kijken naar wat ze schreef en ook helemaal geen blogberichten schrijf over mijn waarnemingen.

Een oudere dame kwam naast me staan en zocht houvast aan hetzelfde handvat als waar mijn handen zich nestelden. Ik maakte ruimte voor haar. Mensen jong en oud bleven zitten. De dame maalde er schijnbaar niet om. Ik begon een praatje. Ze was op weg naar haar kerk in de stad waar ze vroeger woonde. Dat ze daar haar vrienden nog had en graag de verplaatsing maakt om naar ‘haar’ kerk te gaan.

Ik vertelde haar dat ik ooit op een trein had gedanst en vroeg of ze nu ook zin had in een dansje. Ze had een mooie en warme hartelijke lach. En ze gaf hem helemaal aan mij. Meerdere keren. Wel vreemd, want ik ben helemaal niet zo grappig.

Een oudere man die ons zittend in de gaten hield een paar zitbanken verder kon zijn nieuwsgierigheid duidelijk niet onder stoelen of banken steken. Niet onder stoelen omdat die er niet waren, niet onder banken omdat zijn nieuwsgierigheid dan waarschijnlijk in waarde zou dalen binnenkort. Ik bedoel, wie vertrouwt nu nog banken?

Maar waar zat ik? Ik wou heel graag vragen aan de lieve mevrouw of ze ook in een koor zong in de kerk. Maar ik deed het niet. Omdat dat volgens mij geen cultuursensitieve vraag zou zijn. Omdat haar huidskleur me in stereotypen deed denken. Maar ik heb al langer dan vandaag bewondering voor mensen met een huidskleur als de hare, omdat ze vaak zoveel rust uitstralen en de essentie van het leven veel beter schijnen te omarmen dan mijn-eigen-huidskleur-genoten. Veel meer plezier stralen zij uit.

Maar terug naar die man en zijn nieuwsgierigheid. Volgens mij had hij graag deelgenomen aan het gesprek. Hij gluurde. En ik keek hem brutaal aan en lachte een lach waarmee ik zeggen wou: ‘ik zag wel dat je gluurde. Zit maar lekker verder. Wij staan hier goed en hebben plezier.’

Vlakbij het station van mijn geboortestad heb ik de vrouw bedankt voor ons gesprek en haar nog een fijne avond gewenst.
En dan merk ik weeral op dat ik opnieuw meer Frans en Engels gebruik en durf gebruiken.

Fiducia, een wereldburger. Met of zonder frietjes.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.