Woordkeuze

Photo by Romain Vignes on Unsplash

Vandaag was genoeg.
De invulling van vandaag was meer dan genoeg.
Genoeg is waar je grenzen trekt.
En een knuffel stuurt aan een dierbare vriend. Een wel erg vreemde knuffelboodschap en snuffel en letterpret. Maar hij snapte het meteen en hij deed mee. Dankbaar om die vriendschap. De resonantie.

Fijn is dat, mensen rondom je hebben die je helemaal begrijpen.
Het is ook fijn om mensen rondom je te hebben die je de feedback geven dat ze het aan je blik zagen dat je het plaatje helemaal doorhad en dat ze je aan boord willen.
Allemaal erg besluierde woorden, toch?!

Ik heb de afgelopen dagen niet plichtsgetrouw elke dag een schrijfsel gebrouwen. Omdat ik doelbewust mijn laptop niet meenam naar een plek waar hij slechts tijdens pauzes zou kunnen ‘genuttigd’ worden.
Ik vond dat mijn pauzes mij moesten van dienst zijn en niet de buitenwereld. Door me naar de stilte te leiden, weg van een vijftigkoppige groep enthousiaste leergierigen. En dan zegt mijn lichaamstherapeut heel nuchter ‘ja, vijftig zal nu nog wat teveel geweest zijn.’ Maar hey, ik heb geen enkel gezamenlijk trainingsmoment gemist op die drie dagen. Enkel gedurende de pauzes ben ik weggeglipt en net ook iets vroeger dan de anderen na het middagmaal.
Imagine: een kale refter, hoog plafond: vijftig cursisten aangevuld met een dertigtal andere verblijvers. Bordjes, bestek, kletter al te pletter…gebabbel, gelach, geschuifel met stoelen.

Neen, bibi heeft dat goed gedaan. En dat ik intussen nog steeds die ene medicatie aan het afbouwen ben en dat dat oude pijn naar boven brengt, zoals net voor de ingang van de tweede nacht. Daar was ze, dat ene trauma, in volle glorie. Dus heb ik doorvoeld, stevig in kramp doorgehuild en beslist om het feestje dat die avond zou volgen, te skippen. Een elftal uur geslapen.
En dat had zijn effect de volgende dag. Fris ende monter: laat maar komen.

Eigenlijk had ik me voorgenomen voor dit schrijfseltje vanavond het woordenboek te nemen, willekeurig open te slaan en mijn vinger op één van de bladzijden te laten rusten. Om er een amusant woordenspel van te maken. Al voel ik intussen toch echt weer een andere energie gewoon door te beslissen te gaan tokkelen. Vreemd toch hé, hoe een mens in elkaar zit. Nu ja, misschien moet ik in dit stadium niet extrapoleren…Vreemd toch, hoe IK in elkaar zit.
Maar het woordenboek dus…trippel trippel…

Mmmmh, valt eerst mijn blik op ‘repressor’ met als verklaring ‘eiwit dat door binding aan het DNA repressie verzoorzaakt’. En dan denk ik, wat kan ik daar nu mee? Dan moet ik dus ‘repressie’ erbij nemen, daar kies ik dan betekenis vier: ‘remming van de synthese van door een gen gecodeerd eiwit’. Waar ik nog niet veel wijzer uit geraak.
Maar de derde omschrijving van ‘repressie’ luidt ‘verdringing naar het onbewuste’. En dan denk ik…ah! Dat is interessant.

Zo zijn er mensen die niet beseffen hoe storend hun gedrag is. Zelfs als ze het te horen krijgen lijkt het alsof het niet binnenkomt. Repressie, lijkt me. Dat kan ik nu teruggeven als ik het opmerk. Spiegelen als het ware. Dan geef ik in plaats van mijn kaartjes ‘bewonder hoe bijzonder je bent’ een kaartje waar ‘REPRESSIE’ opstaat. Met een beetje geluk kiezen ze dan de juiste betekenis in het woordenboek, want stel u voor dat ze er de betekenis ‘onderdrukking of beperking van de vrijheid van meningsuiting en handelen’ aan koppelen. Dan sta ik daar met mijn mond vol wijsheid, sensodynegewijs te blinken. Goed voor gevoelige tanden trouwens.

Ach ja. Het is me wat. Spraakverwarring. Ik heb intussen ook al door dat ik één van de weinige mensen ben die een tastbaar woordenboek raadplegen. Of is het raadpleegt? Even te moe om daar een analyse van te maken. De meeste mensen zoeken gewoon op google. Maar de zeldzame keren dat ik dat doe kom ik er gefrustreerd of argwanend van terug. Pietje precies zeker. Al vind ik ook vaak in het woordenboek cirkelverwijzingen waar je geen haar verder mee komt.

Wat me doet besefffen dat ik misschien eens moet definiëren wat ‘inneren’ en ‘herwonderen’ inhoudt.
En waarom ik die woorden in het leven heb geroepen. En wat ik hoop dat ze in beweging zetten. Is dat ook Etymologie?

Ja, ja, schrijven is echt wel mijn ding.
Tijd maken, met keuzes.
Energie kweken, en onzin kwaken.
En stoppen als de tijd rijp is om geoogst te worden 😉

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.