Dagje rust

Photo by Mikhail Vasilyev on Unsplash

Een wereld van verschil met vanochtend, iets na half vijf. Vandaar zo moe nu, wellicht.

Wakker worden, draaien, keren, pijn, misselijk, weer pijn op een andere plek, lawaai…doe dat straatlawaai uit…
Overwegen om mijn afspraak bij de homeopate af te bellen. Maar dat kan ik niet maken, ze reserveerde een uur voor me en ze heeft een drukke praktijk. Gedraaid. Gekeerd. Hoe laat is het al?
Gedoucht, haar gewassen en in kleren gedoken. Geen honger. Toch gegeten.
Me neergezet in de zetel. Gevoeld. Gehuild. Gevoeld. Me rechtgezet.
En uiteindelijk vertrokken.

Een uur waarop echt naar je geluisterd wordt. Een uur waarbij het helemaal om jou draait. Een uur waar elke reactie bij een vraag of uitspraak meetelt, alle sensoren open. Wat een luxe. Stikkapot aan het einde van het consult. Maar ik voelde me gehoord en ik kan wat met de feedback.

Mijn lichaamstherapeut per sms verslag uitgebracht. Gehuild bij zijn antwoord.
Even gerust in de zetel.

Mijn ma die aanklopte om iets op te halen.
En even later terug te brengen.
En ver van me weg te blijven omdat ik dus die virale infectie draag.

Elke dochter even gebeld.
Geen reactie. Ik werd niet teruggebeld tot nu toe.

De afwas weggewerkt, vol moed.

‘En dan smijt je je volledig in projecten die je belangrijk vindt. En soms plooi je helemaal terug in jezelf en ben je tot niets meer in staat. Tot je je weer smijt.’ Zo sprak ze. En ze peilde me intussen.

Een wereld van verschil met vanochtend.
Ik heb het nieuwe homeopatische middel vanmiddag ingenomen.

En ik ga niet te laat slapen. Morgen weer werken.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.