Vibratiezin

Photo by Phuc H. on Unsplash

Het is weer zo een avond van ‘gewoon beginnen typen’. Ik heb al gedanst, melk gedronken en gegeten. Niet noodzakelijk in die volgorde.
De avond ligt helemaal open voor me. En morgen mag ik ook invullen hoe ik wil.

Ik heb daarnet dankbaar glimlachend het mailtje gelezen van die ene zanger bij wie ik ooit een cursus ‘songwriting’ volgde, zelfs al lachte hij me toen een beetje veel uit om mijn beperkte zangtalent.
Al vond hij mijn overgave om zelfs met dat besef toch voluit te zingen toch ook wel bijzonder.
Hij omschreef in zijn bericht hoe fijn zijn optreden van zondag was geweest. Een optreden dat ik miste omdat vermoeidheid me weer in haar greep had. Dat had ik hem geschreven de avond zelf. Waarom ik er niet was, hoewel ik had beloofd er te zijn.

Maar er komt nog wel een gelegenheid. Dat weet ik gewoon.

En misschien heb ik tegen dan een lief om een danske mee te placeren. Stel u voor. Ik weet niet meer of ik al had geschreven hoe mijn psychiater had gereageerd op mijn vraag me een lief voor te schrijven. Eén zonder nevenwerkingen.
Hij vond het grappig. Maar schreef me andere dingen voor. Jammer.
Alsof dat al kan, een lief zonder nevenwerkingen. Een feillooss lief.
Fantasie toch 🙂

Maar ik weiger online te zoeken. Of met mijn rechterwijsvinger foto´s weg te vegen op mijn smartphone, zoals die jongeman op de bank schuin voor me in de trein een tijd geleden. Toen hij net voor zijn halte zijn smartphone wegstak en zijn jas aantrok, keek hij een aantal keer ‘zekerheid zoekend’ in mijn richting. Maar ik heb een tronie voorgehouden die absoluut niet verried hoe ik zag dat hij wel heel erg lang bij die ene foto van die jongedame bleef hangen. Zoomde hij in? Ach, ik had gewoon moeten zeggen ‘ja, ze was wel mooi hé. Ik hoop voor je dat ze reageert en er in het echt ook als een plaatje uitziet’
Dat had hem tenminste zekerheid gegeven.

En eigenlijk ben ik ook niet echt wanhopig op zoek naar een lief. Ik vind het best fijn om te doen en laten wat ik wil.
Soms kijk ik op straat rond om te doorvoelen wiens energie ik een fijne energie vind.
Ik voel weinig resonantie. Maar misschien is mijn eigen muziek nog te vals 🙂

Ik glimlach wel vaak om wat ik zie op mijn ‘wandertochten’. Vaker inwendig dan dat ik dat tot uiting breng, al moet ik heel af en toe mijn gezicht wel half achter de rits van mijn jas verschuilen om te verdoezelen dat ik iets toch echt wel heeeeel grappig heb gevonden.
Ik vraag me vaak af of dat niet in mijn ogen te lezen valt.

Het gaat hier weer over vanalles en niets, ik merk het al.

Er is wel weer een fijne vibratie in mijn leven, in tegenstelling tot vorige week.
Een speelvogelvibratie.
Al waren de drie vergaderingen vandaag niet echt bevorderlijk voor het activeren van lichtvoetigheid.
Maar dat hebben we weer achter de rug en ik moet er geen verslag van maken.

Hoe ga ik mijn speelvogelvibrantisme verder vorm geven vanavond en morgen?
Welke vibratiezin kan ik nog formuleren als eindnoot?
Effe denken…

Ah, wacht…gratefulness.org bracht me dit vandaag:
‘The future is not some place we are going, but one we are creating. The paths are not to be found, but made.
And the activity of making them changes both the maker and their destination.’
– JOHN SCHAAR

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.