Vade mecum

Photo by Joshua Coleman on Unsplash

Vanochtend waren het de woorden ‘onschuld’ en ‘evenwicht’ die me tot de essentie aanmaanden met de respectievelijke opdrachten ‘Bekijk het leven met de verbazing van een kind’ en ‘Trek grenzen in je werk.’

Naast het doorvoelen van die boodschappen heb ik mijn dankbaarheidsschriftje ingevuld.

En tenslotte heb ik ook het boek van Paulo Coelho, ‘De strijders van het licht’ op een willekeurige bladzijde opengeklapt en vond ik onder andere ‘Na een paar vreselijk angstige dagen trekt hij zich in de hoek van zijn tent terug, de plek waar hij altijd gaat zitten om te mediteren en te bidden. (…) Dan laat de strijder de beslissing zich openbaren.’

Tot zover mijn hulpmiddelen.

Er is terug zachtheid. Er is terug ruimte. Potentieel mag zich opnieuw ontdoen van haar bolster.
In stilte. In eenvoud. De drukte is voor morgen, als mijn voltallige kroost komt aankloppen.

Ik heb wat opgerommeld en de verwarmingstoestellen op de bovenverdiepingen weer verwarmingsklaar gekregen.
Kaarsen zorgden voor sfeer bij het afwerken van mijn breiwerk in de zetel. Of althans de helft van mijn creatie.
Klara streelt intussen mijn oren en beroert mijn snaren.
En zonet heb ik naast me twee boeken klaargelegd waarvan ik dadelijk een willekeurig stuk ga consumeren. Met de verbazing van een kind.

Ik heb een zwak voor boeken. Maar vaak vind ik dat er teveel in geschreven staat. Ik moet in informatieve boeken vaak zoveel lezen om vervolgens de essentie in twee pagina´s samen te vatten.
Wanneer ik de inhoudstafel vooraf doorloop, blijkt vaak dat het laatste hoofdstuk me het meest interesseert.
En zelden lees ik één boek van begin tot einde uit zonder ook enkele andere exemplaren aan te snijden.

Het is me intussen al duidelijk dat ik geen grijze muis ben.

Een test die ik onlangs aflegde gaf me het label ‘jongleur’. Wat me herinnert aan de drie jongleerballetjes met instructieboekje die ik hier nog in de kast heb liggen. Waar ik de associatie over maak dat mijn huidige psychiater me ooit opbelde nadat mijn psychotherapeute van toen hem had gealarmeerd. Met mijn goedkeuring overigens. Ik weet nog dat ik hem zei dat ik me via jongleren in evenwicht zou houden. De volgende dag mocht ik op consult en liep heel het ziekenhuis door op zoek naar zijn kantoor. Ging ergens zitten waarvan ik dacht dat het mijn plekje was. En ik vond na de terugrit vergezeld door een voorschrift voor een nieuw antipsychoticum, de apotheek en mijn huis zelfs terug. Die avond kreeg ik de verpakking niet open en dat zag ik als teken dat ik dit medicijn niet moest innemen.
Was het die nacht dat ik in mijn beleving de big bang opving? Ik denk het.
Het kaderde in een experiment van mijn vorige psychiater.
Deze keer slechts in mijn verbeelding.

Ook dat overleefde ik.

Vandaag houdt mijn verbeelding me recht.
En u, hoe komt u de waanzin op deze wereld door?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.