Integri-tijd maken…met keuzes

Photo by Kevin Ku on Unsplash

Zo gaat dat dus. Thuiskomen, regenbroek en -jas uittrekken en me dan maar meteen in nachtkleed hullen.
Om me vervolgens omarmd door een knuffelzacht deken in de zetel te nestelen met de laptop op schoot.

En eindelijk mijn tranen de vrije loop te laten.

Ik merk dat ik wil schrijven over de pijn die nu speelt, maar dat het niet wil gepubliceerd worden.
Dus ben ik vanaf deze paragraaf herbegonnen.
Omdat die pijn aan het morrelen is aan mijn vertrouwen. En laat net dat vertrouwen mijn houvast zijn, daar waar ik in pijn zit.
Nu dus.

‘De enige constante is verandering.’
Het soort vertrouwen dat ontstaat als je deze zin volledig doorvoelt en in je opneemt. Of de volgende twee zinnen.
Let go to let come. And magic happens.
Dan sprankelt er iets. Een hoopje hoop.

Dus neen, ik duik niet in de pijn.

Misschien moet ik het anders aanpakken.
Waar heb ik nu nood aan?

Aan een mooi woord. Aan serendipity misschien. Of epiphany. Integriteit ook.
Integri-tijd maken…met keuzes.
Het woord epiphany had ik in een liedje gehoord en de zanger voegde er zelfs aan toe dat hij moest opzoeken hoe je dat woord schrijft. Als ik het me goed herinner…
Een goddelijke openbaring. Welaan. Grappig dat net dat woord nu mijn bewustzijn bezoekt.
Fiducia heeft het licht gezien. En toen glimlachte ze even waarbij haar zoute wangen pekelachtig trokken.

Mooie woorden hadden uiteraard ook kersenrood, pannenlapje en stoelendans kunnen zijn. Zoals in het boek ‘Het land van de grote woordfabriek’ dat ik al veel te lang niet meer vastnam. Intussen ligt het naast me in de zetel en merk ik hoe dat alleen al mijn humeur doet keren. De ‘goesting’ terugbrengt. Goesting is ook een mooi woord. Dat zei gisteren nog een Nederlandse dame me op Skype.
En ze linkte het daarbij zelfs aan mij, mijn verhalen en mijn dromen.

Overigens, mijn psychiater vond het grappig dat ik hem vroeg me een lief voor te schrijven. Zonder nevenwerkingen. En over de toevoeging die ik gisteren maakte dat hij me meteen de werkzame bestanddelen ook moest toelichten, was ook hij wat huiverig.
Ook hij maakte dus wat associaties wellicht. Over kabouters heb ik gezwegen.

Maar ik ben dus niet naar huis met een voorschrift voor een lief.
Het was wel lief van hem me voorwaardelijk medicatie te laten afbouwen. Voorwaardelijk onder de vorm van een bloedafname die geen abnormaliteiten toont. Daar kan ik mee leven.

En toen kwam de pijn toch even terug morrelen…

Maar neen, niet meer vandaag.
Misschien straks in bed nog eens goed doorvoelen wat er speelt. Er zit ook woede op.
Ik kan er tranen aan besteden om er inzicht uit te halen ook wellicht.
Om dan weer mentaal uitgeput onder mijn bewustzijn te duiken en de slaap haar werk te laten doen.
Morgenvroeg weer op.

Wedden dat de zon ergens schijnt?

Categorie├źnTaal

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.