Worteltrekken

Photo by Markus Spiske on Unsplash

‘Wordt dat een nieuw blogbericht?’ vroeg mijn collega al lachend.
Ik beaamde. En aangezien beloften er zijn om te houden, licht ik dat hier even toe.

Het tijdstip van ‘het werk afronden’ was aangebroken daarstraks en ik bracht alvast mijn tas en glas naar de keuken. Zodra ik terug aan mijn bureau arriveerde, zag ik nog een lepeltje liggen. Aangezien er op de werkvloer al eens de uitspraak valt dat ‘alle koffielepeltjes hier verdwijnen’, sprak ik dus hardop ‘ik zal mijn lepeltje maar wegbrengen, straks denken de collega´s nog dat ik Lepelsteeltje ben’.

U ziet, nergens het woord kabouter te bekennen.
Kabouters hebben trouwens ook meestal niets te bekennen.
Als ze aan de slag zijn geweest zijn de begunstigden meestal zo dankbaar dat ze de kabouters niet dwingen tot bekentenis.
Dat zou strategisch gezien wel eens averechts kunnen uitdraaien. En een averechtse kabouter, dat wil u niet meemaken.
Dat is niet zomaar een kabouter op zijn hoofd, zoals in mijn blogbericht van gisteren. Neen, een averechtse kabouter is er één waarvan de mal verkeerd is gebruikt. Wat een geïmplodeerde kabouter tot gevolg heeft. Een kabINNER dus eigenlijk.

Maar eerlijk gezegd ben ik weer stikkapot. Wat me herinnert aan die twee stukken met stukke stukken, die nog gestikt moeten worden.
Twee herstellingen dus. Maar neen, dat ga ik ook vanavond niet meer doen.
Genoeg is genoeg hé. Als je de hoofdletter buiten beschouwing laat toch.

Bestaat daar een woord voor, voor het gegeven dat dergelijke woorden gelijk zijn. Maar niet capsgewijs.
Mhhh, dat klinkt wel een beetje vreemd.

Nu eerst een dik uur iets anders. Tot straks hé, speeltuin!

Ziezo. Zeepbellen, vlinders, een snoepwinkel en zevenmijlslaarzen verder kan ik weer aanhaken.
Morgenvroeg dus naar de psychiater, zoals ik enkele schrijfsels geleden al aankondigde.
En navragen wat de werkzame bestanddelen zijn van het lief dat hij me voorschrijft.
Oh, dat klinkt wel erg fout.

Het is al half tien. Misschien moet ik hier afronden en mezelf wat rust gunnen.
De verbeelding aan de nacht geven. Om morgen met verse beelden op te staan.
Nog een nipje van mijn water, een foto opsnorren, een snor epileren (grapje) en pi leren kwadratteren…euh…

Of was het worteltrekken?!
Wis!

Kundig nog an toe!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.