Spectemur agendo

Photo by David Dibert on Unsplash

Het ging weer een beetje snel vandaag. En dat hoeft zich echt niet verder te bestendigen in mijn typen.
IS HET NIET, FIDUCIA?!

Nog één kaars is brandende. Die kleine theelichtjes die ik in vijf andere houders had aangestoken daarstraks, hebben inmiddels de geest gegeven.
Ik vond dat wel gezellig zo. Tijdens het strijken kunnen uitkijken op kaarslicht.
Al heb ik het strijken snel gestaakt omdat ik niet had opgemerkt dat die rode letters op die witte achtergrond – waar ik verwoed de plooien van gladstreek – van het type ‘smelt-smurrie’ waren. Dus ben ik binnensmonds gaan vloeken, heb de stekker uitgetrokken en heb het besmeurde strijkijzer onder handen genomen. Het was snel schoongemaakt, maar ik had intussen ook veel interessantere bezigheden gevonden. Dus ligt de – niet eens zo hoge – stapel strijk nog te lonken. Maar ik heb besloten haar vanavond verder te negeren. Eens zien of ze standhoudt of strijk ligt straks.

Dus. Wat moet er dan nog gezegd en gezwegen worden?
Ik vond een spreuk van gratefulness.org terug die ik had bewaard. Ze was nog niet vervallen toen ik ze herlas:
We cannot hold a torch to light another’s path without brightening our own. – BEN SWEETLAND

Wat een mooie achternaam, dacht ik nog.
Dus ging ik googlen. En ik vond dat de eigenaar van die naam en bedenker van de spreuk een psychiater is.
Of tenminste toch die typering krijgt van google.

Werpt hij in de spreuk gewoon even het licht op zichzelf 🙂
Misschien houdt hij zichzelf zo wel recht, door een bloemetje aan zijn persoon aan te reiken in al het herstelwerk dat hij verricht voor andere mensen. Dat kan hé!

Waarom viel deze spreuk mij trouwens op?
Herken ik er mezelf ook in?
Maar mijn land is Wonderland. En als je daarop googlet…even proberen voor ik onzin uitkraam…verbazing alom, dan kom je dus tot mijn opperste verbazing niet Alice tegen maar Radio 1. En ben ik ook even blij dat ik naar pagina zes in de rangorde sprong en een boek tegenkwam: https://www.lannoo.be/nl/alice-wiskunde-wonderland
Even online doorbladerd. Zalig toch! Zo heb ik ze graag, de studieboeken. Verhalend ‘zin’ bijbrengen.

Maar waar zat ik voor ik van het paadje afdwaalde?
Was wellicht mijn verloren enkellaarsje aan het zoeken in het bos op weg naar oma. Ah neen, want het winteruur ging vannacht in. Dat betekent dat ik halsoverkop mijn gelaarsde kat moet zoeken vóór de muizen op tafel gaan dansen. En daarna vóór het zingen paddestoelen plukken buiten aan de kerk. Uiteraard zorg ik er dan voor dat de kabouters er niet uitvallen. Dat doe ik door de paddestoelen ondersteboven in mijn mandje te leggen. Zo heeft oma het graag. Al moet ze dan toch nog winterTuren om te zien of ze hun kleine schoentjes hebben gepoetst. Maar liever dat dan dat ze zich focust op mij. Dan merkt ze wellicht al snel dat ik van het bospaadje ben afgeweken om te doen alsof ik mijn enkellaarsje zocht. Dat keurt ze nooit goed. Ik vind het niet fijn als oma boos wordt. Dan vangt ze weer schaapjes in wolfsvacht vannacht. Ik lust liever chocoladekoekjes als ontbijt.

Soit. Even de boel herlezen of er niet te veel onlogische dingen inzitten. Een titel, vind ik ergens een goede titel?Senrendipitystochzekerniwaarhé?!

4 antwoorden op “Spectemur agendo”

  1. Die kabouters in de paddestoelen van buiten de kerk klampen zich, bruut gestoord in hun wekelijkse samenzang, geschrokken vast. Ze kijken elkaar met grote ogen aan. Waar worden we naar toe geassocieerd? Door het kalme schommelen van de mand hervinden hun hartjes het normale ritme. Een van hen zet aarzelend een nieuw lied in, iets met varen en baren en zoet genot aan de overkant.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.