Opschenken

Photo by 五玄土 ORIENTO on Unsplash

Soms komen de woorden niet vanzelf. Hebben ze een zetje nodig.
Schrijf je een hele paragraaf en wis je die weer weg. Wil je een gedachtenexperiment aangaan over de vraag wat het eenvoudigst is, op een ingebeelde vraag een antwoord verzinnen of op een verzonnen vraag een ingebeeld antwoord geven.
En dan schrijf je dat voor een groot stuk uit en denk je…nèh! En schrap je ook die handel.

Waar het vandaag om draait is dat ik me voor een afspraak vanavond in een andere stad en met voor mij onbekende mensen heb verontschuldigd omdat er een gebrek aan energie leeft in dit lijf. Omdat ik misschien iets te veel choco op mijn eetlepels schep, om even de hooi- en vork-toestanden te vermijden.
Ik bedoel, ik ben toch geen koe? Duh?!
Of was het toch Beuh?!

Ben ik echt te moe of lijd ik aan een teveel aan initiatief?

Ik denk dat ik heel in de nabije toekomst iets ga doen dat ik tot voor kort voor onmogelijk hield.
Spreken.
Niet meer zwijgen.
Omdat het graaien te grote dimensies en lelijke bochten aanneemt.
Omdat dat dat mijn geven dooft, de grootste zin van mijn bestaan.

En omdat ik hier elke zin eindig met een ferme tik op de toets met het .
Daarom staat het . wat verder van het laatste woord af in de vorige zin.
Omdat er net zo´n ENERGIE op zit. Vandaar de hoofdletters.
Enfin. Spielerei.

Eerst maar eens een theetje zetten nu.
En dan merk ik hoe ik al theezakjes-in-het-rond zwierend en zingend tussen keuken en salon dartel. Waarbij de gedachte ‘tis de goesting die weer geen blijf weet’ zich opdringt. Maar dat klinkt een beetje vreemd, dat zal ik maar niet schrijven.

Ik heb daarnet een vrij uitgebreid telefoongesprek gehad met een vriendin die helemaal niet zal verwachten dat ik dat hier neerschrijf. Die houdt van de onvoorspelbaarheid in mijn berichten. Niet allemaal wellicht, vooral deze waarin ik aanhef met woorden die aangeven dat ik niet weet waar ik al schrijvend zal uitkomen in het blogbericht.
Ze wilde me dringend spreken omdat ze iets had geschreven en ook aan me doorgestuurd waarvan ze zich nu afvroeg of het wel helemaal ok zat voor mij.

Zij vraagt dit dus. En zij hoeft dit helemaal niet te vragen want het zat helemaal ok.
Er zijn mensen die dat niet vragen. Vandaar die forse kletters op mijn . soms.
De enter toets kan er anders ook vaak aan geloven.

Maar eerst maar de thee opschenken. Of heet dat niet ‘opschenken’, het water bij het zakje in de theepot gieten? Is het pas opschenken als het gebrouwde brouwsel in de tas wordt gegoten?
Ik zal het seffens eens opzoeken. Eerst maar zorgen dat ik thee heb binnen vijf minuten en dan heel die handel hier wegvegen. Wat een onzin ook. Al bijna zo belachelijk als een ingebeelde vraag stellen.

Stel u voor dat ze mij die voorleggen net als ik op het punt sta te gaan spreken.
Wat doe je dan best?
Spiegelen?

Thee dus. Opschenken of zo.
Haha, wat kom ik hier nu tegen. Zoek ik in mijn Dikke van Dale op wat ‘opschenken’ betekent, wat me bevestigt dat ik het woord hierboven correct gebruik, staat er ook ‘(niet alg.) de geslachtsdaad verrichten.’

Zal ik je thee opschenken, ingebeelde kamergenoot? 🙂
Waar zat ik?
Misschien kan ik maar beter mijn bed opzoeken in deze.
Woehaha.

En dat ik ook zelf niet wist dat ik hier zou uitkomen.
Maar als wat je vindt niet echt waardevol is heet het geen serendipity zeker?!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.