De gloeiworm en de gebroken vleugels

Photo by Yianni Tzan on Unsplash

Even dacht ik hier mijn eigen gedachtenkronkels eens te exploreren, al schrijvende.
Meer bepaald: ‘je zegt altijd dat het tijd wordt dat mensen van ego- naar eco-denken en -handelen evolueren, maar hoever sta je daar eigenlijk zelf in?’

Maar ik vond het te zwaarwichtig om op dit eigenste moment onder de loep te nemen.
Dus… nam ik het dikke donkerroze boek van Toon Tellegen uit de boekenkast met de titel ‘Misschien wisten zij alles’ en sloeg zomaar een bladzijde open. En toen las ik daar met volle aandacht en smeulende glimlach het verhaal van de gloeiworm die een brief aan de nachtvlinder schreef. Op pagina 446 en 447, voor zij die het bij gelegenheid ook willen lezen.
Ik gloeide van genot toen ik het verhaal tot in de glimmende puntjes had verorberd.

Want ja, ik kom tot het besef dat ik heel wat vrienden heb waarmee ik niet hoef te praten om te weten wat ze denken.
‘Dat is gevaarlijk’ hoor ik al iemand uitspreken.
‘Zomaar denken dat je weet wat een ander denkt. Je zou er wel eens naast kunnen zitten.’
Zo zou je ook kunnen denken dat het gedrag van iemand te wijten is aan iets welbepaald hoewel dat helemal niet klopt.
Zo zou je zelfs kunnen denken dat ik dit schrijf, maar het is mijn pseudoniem die haar woorden wikt en weegt.
Fiducia nog an toe.

Wat zou de échte ik schrijven? Hoe authentiek is die? Hoe oordelend?
Neemt die echt zichzelf met een korrel zout? Of neemt die alleen maar andere mensen en gebeurtenissen op de korrel. En is dat dan een korrel zout?
Zoveel vragen…

Misschien moet ik het boek van Toon Tellegen nog eens openslaan. En de mooiste zin in het verhaal eruit pikken om ‘iets’ mee te doen hier.
Daar gaan we.

‘Er zat een deuk in zijn schild en zijn vleugels waren gebroken.’
Wat doe je dan, als een schildpad dat voorheeft? Zorg je dan voor nieuwe vleugels of heeft hij iets anders nodig?
Hoe bepalen zorgverleners eigenlijk de zorg die ze aan een patiënt aanbieden?
Vanuit de noden van de patiënten? Vanuit hun vragen? En is dat hetzelfde zoniet hoe detecteer je dan het verschil?
Zit er ook een stukje ‘zorg voor de planeet’ in die keuze?

‘Live long, die fast.’ Een uitspraak die Anneleen De Bonte doet in het interview voor zwijgenisgeenoptie.be
Bied zorg zolang je daarmee een kwaliteitsvol leven verlengt, maar stop ermee als blijkt dat je de dood aan het rekken bent.
Zo interpreteer ik het, wat zorg betreft.

Er zijn mensen die voor het minste geringste naar de dokter gaan.
Die een pilletje voor elke kwaal nemen en desnoods een ander voor de nevenwerkingen van dat eerste pilletje.
En waar komen die blisters terecht van de overschot die niet nodig was? En waar gaat onze urine-met-pilletjesresidu naartoe?
En krijgen we dat dan allemaal proper? En wat doet dat residu met de beestjes die hier ook rondlopen?

Van Ego naar Eco.
Moet een mens zich altijd goed kunnen voelen?
In mijn ervaring, als drager van een bipolaire stoornis met uitsmijters van psychoses, een full blown depressie en alles daartussen, met ook een episode van maanden met chronische angst…concludeer ik nu dat ik dankbaar ben dat ik deze ziekte te hanteren heb. Omdat ze een rijker mens van me maakt. Omdat ze me verdomd doet inzien dat er waarheid zit in ‘there is a crack in everything, that´s how the light gets in’ (van Leonard Cohen). En dat die ziekte me geleerd heeft net dat wat oplicht te weten vinden in mensen.

En misschien heb ik niet zo´n muzikaal talent als de man die Nirvana mee vormgaf terwijl hij dezelfde ziekte droeg als ik…
Ik ben blij met wie ik ben. Ik ben nog blijer met wie ik aan het worden ben. En ik merk dat ik begin uit te reiken en me meer en meer in de wereld begin te begeven. Niet krampachtig, niet angstig…gewoon nieuwsgierig. Omdat net dat gewoon is voor me en lang onderdrukt werd door angst om gekwetst te worden.
En ik merk dat ik steeds vaker en halsstarriger denk: mocht ik mijn leven overdoen, ik zou het helemaal op dezelfde manier doen.
The full monty zelfs 🙂

Hoe eco ben ik echt?
Laat me concluderen dat ik even echt Fiducia ben, als zij die dit pseudoniem hanteert.
‘Hecht’ dus. Verbonden. 🙂
Tenslotte: ‘Let me fall if I must, the one I will become will catch me’ van Baal Shem Tov

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.