Luisteren naar stilte

Photo by Sandy Millar on Unsplash

Dit is één van die dagen dat ik de noodzaak voel om de smeulende onrust al schrijvend te benaderen. En daarmee niet te wachten tot vanavond.

De gratefulness-spreuk die vanochtend mijn mailbox binnensloop, luidt:
‘The trees, the flowers, the plants grow in silence. The stars, the sun, the moon move in silence. Silence gives us a new perspective.’ Woorden van SAINT MOTHER TERESA (volgens gratefulness.org)

Gisterenochtend bij het ontwaken twijfelde ik. ‘Wil ik echt de verplaatsing maken om naar een bijeenkomst te gaan waar ik amper iemand ken en waarvan ik niet weet wat me te wachten staat?’
De nieuwsgierigheid  sprak doortastender dan de behoefte om me in mijn deken te wentelen om de dag nog wat uit te stellen. Dus ik de trein op en een wandeling later op de bestemming gearriveerd, waar ik meteen kon aansluiten bij de Qi Gong oefeningen. Waarom ook niet.

Ik raapte tijdens mijn wandeling twee felgekleurde herfstbladeren op. Ik legde ze zorgzaam neer naast mijn handtas en schoenen en gaf mijn lichaam over aan de instructies.

Bij één van de oefeningen in de voltallige groep een halfuurtje later, moesten we door de ruimte lopen en een kaart uitkiezen. Er lagen een dertigtal kaarten met de prent naar beneden verspreid over de ruimte. Eentje vlakbij een raam trok mijn aandacht, dus liep ik er in stilte naartoe in de stiekeme hoop dat niemand van de andere deelnemers hetzelfde idee had.
De afbeelding toonde een hand dat een herfstblad vasthoudt.
Wanneer schreef ik weer over serendipity?

Ik deelde in de ruimte wat er op mijn kaart stond en toonde de bladeren die ik bij mijn wandeling had opgeraapt. Licht geroezemoes. Formuleerde de aanvulling, het inzicht, zoals gevraagd, dat het de ziekte is die ik meedraag die me geleerd heeft de kwaliteiten te zien in de ‘afvalligen’.
De gevallen bladeren in dit geval. Mensen die geen kansen krijgen en hun talenten onbenut zien in een ruimere context.

Deze ervaring, dit inzicht, maakt dat ik vandaag de droom die ik al enkele jaren koester, de droom die ik mondjesmaat vormgeef, nog eens goed onder de loep ga nemen. Herformuleren eventueel in functie van ‘mijn’ huidige visie en waarden. Strategisch uittekenen waar ik nog hulp nodig heb, om dit verhaal dan deze week één of twee keer voor te leggen aan mensen die ik niet ken.
Mensen die ook een droom hebben en bereid zijn die te delen, omdat we zo voor elkaar coachende feedback kunnen geven en wie weet, zelfs krachten mogen bundelen om onze dromen co-creatief in de wereld te zetten.

Een onderdeel van de coachinggesprekken houdt stilte in. Omdat je net in de stilte contact kan maken met een dieper ‘weten’. Een universele bron van inspiratie, waar eenieder een eigen toegang toe heeft. Zodat er bij de één een gedicht opborrelt, terwijl de ander visueel vormgeeft wat zij opvangt en nog iemand anders een beweging verwoordt.

Dit schreef ik ooit: ‘I love silence. It enables me to catch subtle signals, and refine my listening ability.’

Op dit eigenste moment luiden de kerkklokken buiten. Ze luiden voor mij de stilte in.
Ik ben blij dat ik hier en nu de tijd genomen heb om dit te schrijven.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.