Huilen en Chillen

Photo by Robert Collins on Unsplash

Er zit verdriet. Dus in plaats van dat te negeren en te doen wat ik te doen heb, sta ik hier en nu eerst stil en tokkel, om te doorvoelen en al schrijvend te ontdekken waar het verdriet over gaat.

Daarnet heb ik even een werkje dat ik iemand beloofd had, afgewerkt en mijn bevindingen doorgestuurd. Al leefde heel sterk de wens om te zeggen ‘mijn hoofd en energie staan er nu echt niet naar’. Ik heb het werkje niet zo grondig doorgenomen als mijn contacten van mij gewoon zijn, maar ik vergeef het mezelf. Want mijn hoofd en energie staan er echt niet naar.

Ik heb ook een vriendin een hart onder de riem gestoken als antwoord op een mail van haar waarin ze aangeeft hoezeer herstellen ‘worstelen’ is. En ik had plezier bij het schrijven, gepaste foto´s zoeken en me inbeelden hoe ze mijn bericht zal onthalen.

Maar eerlijk, nu stromen de tranen van mijn gezicht.

Nochtans belooft het een mooie dag te worden. Met benen die niet klaar zijn voor een jurk, dus wordt het weer een broek vandaag.
‘Hoezo, benen die niet klaar zijn voor een jurk, wat is dat nu weer voor onzin?’ vraagt een enkele holbewoner zich af.
Breekt er toch een glimlach door op mijn gelaat.

Maar ik neem mijn verdriet hier toch maar even serieus.
Stilte en doorvoelen.

Het is het alleen zijn dat begint te wegen. Hoewel ik van de vrijheid geniet, mis ik ook een maatje naast me. Iemand waarmee ik verbinding voel zelfs al zijn we niet samen. Iemand die het niet erg vindt dat ik de broek draag, zelfs al is het enkel omdat mijn benen niet klaar zijn voor de zon. 🙂
Iemand die me in zachtheid een spiegel voorhoudt. En me even vasthoudt als ik weer niet geloof dat ik ok ben en hier iets te betekenen heb.

En ja, ik heb zalige vrienden die dat ook allemaal voor me doen.
Mijn beste vriendin zie ik gemiddeld elke week, maar de meeste anderen slechts om de paar maanden.
Ben veel op pad, kom mensen tegen, veel fijne ontmoetingen…maar ik voel op dit eigenste moment niemand die op mij, in al mijn glorie, zit te wachten. Misschien is het dat wel. Iemand hebben die op me wacht. Die de verhalen van mijn dag wil horen of in stilte naast me op de bank wil doorvoelen wat de dag met ons deed. Een niet-viruele knuffel voor ik ga slapen.

Virtuele knuffels krijg ik wel en vaak zelfs. Zonder dat deze sociale media passeren.
En laat ik duidelijk zijn, ik geniet van die verbinding en ben er intens dankbaar voor.

– even pauze-

Ik kreeg net een berichtje binnen van mijn petekind. Hij had me een week geleden gevraagd: ‘zin om eens te chillen metertje?’. Die vraag werd me nog nooit gesteld. Maar vanavond zie ik hem dus. Hij is een telg van de familie van mijn ex, ik zag hem een tijdje niet maar nu hebben we de banden weer aangehaald. Al een paar fijne uren samen doorgebracht. Hij wil me zelfs komen oppikken, schrijft hij net.

En ik zal straks dus ontdekken wat chillen inhoudt voor jonge twintigers.
Zijn vriendin komt ook.

Ik merk dat mijn verdriet nog niet het achterste van haar tong heeft laten zien, maar soms moet een mens doseren.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.