Lieve heer en beestjes

Photo by Florence Landry on Unsplash

Sta ik me net aan mijn afwas af te vragen waarover ik zal schrijven vanavond, komt mijn jongste dochter naar me toe en vraagt bedeesd ‘doe jij open?’

Ze had net de gordijnen dichtgetrokken had ik gehoord.
Ik had geen bel of geklop gehoord maar omwille van de al verstreken tijd heb ik me gezwind post-douchig in pyjama met een lekker warme vest erover en een schort die niet om aan te zien is naar de deur gerept.
Maar dat realiseerde ik me pas toen ik oog in oog stond met mijn buurman.

‘Ik heb schoenen voor jou’, zei hij.
‘Euh, eigenlijk heb ik genoeg schoenen maar is je vrouw aan het ruimen misschien?’
‘Neen, een vriendin heeft net uitverkoop gehad en ik had gezegd dat ik zou proberen bij jullie. Welke maat heb jij?’
Hij kijkt naar mijn voeten, die gehuld zitten in dikke (gezellige) zwarte lange kousen met van die antislip onder.
En dan moet ik ook nog mijn schoenmaat aan mijn buur verklappen…
Maar dat schrijf ik hier nu echt niet neer, ik ben tenslotte boven de veertig. Privacykwestie 😉

‘Mmmh, die heb ik niet. En welke maat heeft je dochter?’. Ik kijk met pretogen naar haar en ze stamelt ‘een 39’.
‘Ik zal gaan kijken’ zegt hij.
En even later komt hij terug met een schoendoos met zwarte korte laarsjes met veters, best wel mooi.
Ik toon er ogenblikkelijk (zot woord) één aan mijn dochter maar ze trekt een beetje aarzelend haar neus op en schudt met een blos op de wangen haar hoofd.
‘Neen? Ok, dat is niet erg, ik had aan mijn vriendin gezegd dat ik het ging proberen. Ze komt de schoenen straks halen.’

En zo blijven mijn dochter en ik wat verdwaasd achter nadat ik de deur heb gesloten.
En dan vinden we elkaar en lachen we allebei om het bizarre moment.

Waarna ik dus meteen dit idee had om over mijn dag te schrijven.
Wat ik nu dus bezig ben, met een glaasje witte wijn binnen handbereik.
Want er was na de afwas een glazen potje overgebleven dat onderin wat aangekalkt was.
Bij het openen van de kast waar de azijn haar onderkomen heeft, trof ik een fles witte wijn aan. Goedkope versie, om sauzen mee te maken. Maar ik kon het toch niet laten. Al heb ik nog maar één nipje genomen, behoorlijk scherpe smaak en nu voel ik mijn wangen al gloeien. Misschien ook door het verhaal van zonet. Misschien ook door de afwas, of de zalige douche die ik nam vóór ik aan het eten begon.

Immers de hele dag aan het poetsen geweest. Trots op mezelf.
Dat moet ik misschien meer doen, al zie ik het effect dan minder wellicht…:-)

Ik had ook nog een ontmoeting met een lieveheersbeestje. Wat me deed terugdenken aan een ervaring van toen ik als zevenjarige tijdens de zomervakantie lieveheersbeestjes in een emmertje ving en ermee schudde opdat ze niet zouden gaan vliegen. Ik had er wel wat verzameld…
Toen de volgende dag het hele strand vergeven zat van de lieveheersbeestjes dacht ik dat het mijn schuld was. Het stond zelfs in de kranten.

Ik heb nog steeds af en toe de gedachte dat dingen gebeuren omwille van mij. Woehaha!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.