Wereldkundigheden

Photo by Providence Doucet on Unsplash

Herinneringen zijn er om te koesteren. Dat schreef een trouwe lezer in feedback.
Al vind ik het woord ‘herinneringen’ taalkundig niet zo goed samengesteld. Misschien zijn ‘inneringen’ er om te koesteren en ze weer op te halen op momenten dat ze je een hoopje hoop kunnen bieden. Her-inneren dus. Mogelijk zelfs herwonderlijk herinneren.

Deze hele avond was weer in versnelling gehuld. Nu heb ik me in de zetel gepoot met laptop op schoot. (ha, dat rijmt! Waar schuilt hier een gedicht?)
Beetje gedempt licht van de staanlamp om de versnelling te dempen. Het is immers bijna bedtijd voor bibi.
Versnelling plus veel te laat op de avond koffie geslurpt. Als dat maar goed komt deze nacht.
Misschien moet ik vooraf maar naar de nachtwinkel gaan om een beetje nacht te bestellen, zodat ik zeker toekom van-nacht 🙂

Ik dacht morgen mijn verlof tot eind volgende week te laten ingaan, maar ik heb gemerkt dat ik nog een aantal kleinigheden moet scherp stellen om met het nodige comfort de arbeidsstekker uit te trekken en zodoende van mijn lege dagen te kunnen genieten. Heb niks aan verlof als dat hoofd blijft malen op al het werk dat ligt te wachten.
Dus handel ik mijn hoofdzorgen morgenvroeg af. Dit gezegd zijnde, kan ik het voorlopig loslaten.

Mijn jongste had me vanochtend telefonisch proberen te bereiken. Ik hoorde het maar was in vergadering. Bleek dat ze de sleutel van haar studentenkamer niet meer vond. Ja, ja, week twee van haar academiejaar is net gestart… Nu is mijn jongste heel zorgzaam, dus ging mijn gedachte meteen naar de grote zus, die wel meer meegraait wat lijkt op iets dat ze kent of kan gebruiken.
En jawel, zo werd pas vanavond duidelijk, het was grote zus die met de sleutel was gaan lopen.
Ben allang blij dat haar hoofd vast op de rest van haar lichaam staat.
Maar toch wel fijn ook dat het euvel is opgelost. Had ook de opties van concierge en administratief verantwoordelijke aangehaald…maar daar zou ik als ik mijn jongste was niet zonder rode kaken een reservesleutel durven vragen.
Maar de les die hieruit te trekken valt is simpel: leg alles wat waardevol is en er interessant uitziet buiten bereik van grote zus.
Ach, ach…ze moest het lezen.

Zo komt een variant van volgend tafereel ook meermaals voor:
‘Mama, is deze broek van jou of van mij, ik weet het niet meer’
‘Lieve schat, dat is er één van mij en dat is bovendien één van mijn lievelingsbroeken.’
‘Ah, maar mag ik ze aandoen?’
‘Je hebt ze al aan. Dus ja, houd ze maar aan nu maar in het vervolg vraag je het of je iets mag lenen.’
Dat gezicht vertaalt dan zo dat het lesje niet wil geleerd worden, omdat het toch zo leuk is de beste spullen van zus en mezelf eruit te pikken en ‘quasi nonchalant’ even aan te passen, en ja…als dat dan past…te proberen er een duurzaam ‘yes, nu is het van mij’ van te maken. 🙂

Maar ik zie ze graag. Allebei, die mooie jongedames van me. Met dezelfde soort humor als ik, al willen ze dat niet horen.
Ze zitten geinnerd in mijn hart. En ik haal ze met veel gemak even naar boven als ik zin heb in een glimlach.
Zoals nu.
Merci dames, om mijn leven te kleuren!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.