Wankelen

Photo by Todd Quackenbush on Unsplash

Het lastige aan het hebben van een sterke verbeelding is dat ik me vaak terugblikkend afvraag wat ik me heb ingebeeld en wat ‘echt’ was. Op de verwonderpieken is het surfen van het ene grappige moment naar het andere. Om me dan in de duffe dalen af te vragen wat er van overblijft. Wat ik mag koesteren of eventueel zelfs cultiveren.

Zoals nu. In een dekentje gehuld in de zetel met een gratis spotify tussen de reclame door al schrijvend trachten inzicht te krijgen in mijn verdriet. Wie ben ik? Wat is mijn rol hier? Wanneer en waar mag ik thuiskomen?

Mijn dochters stellen het wel. Alle twee op een studentenkamer, het academiejaar net terug begonnen.
Na een interventie liggen ze net niet op dezelfde verdieping in hetzelfde gebouw. Toch ietwat privacy vanuit zusterperspectief.
Wat voor mij inhoudt: geen kinderen meer doorheen de week. Enkel in de weekends als ze geen andere dingen ingepland hebben.
Het is goed zo, ik ben superblij voor hen, trots ook. Maar ik moet in deze nieuwe setting mijn draai nog vinden. Mijn herboren vrijheid vormgeven.

Dus tokkel ik. En ga ik werken. Slaag ik er zelfs in om tegen kwart na zes mijn bed uit te stappen om de dag in te leiden.
Vergaderingen en cursussen te overleven in een duffe vergaderzaal.

Gelukkig is er op wandelafstand zoiets als een luwteplek waar ik even op adem mag komen. Al was het onthaal vandaag niet zo hartelijk als normaliter. De vraag of ik op het terras mocht zitten zorgde blijkbaar voor wrevel. Maar de hartelijkheid was wel terug toen ik een dik half uur en huislimonade later mijn aankopen afrekende en met een herboren hoofd terug richting kantoor stapte.

Er beweegt het één en ander in dit leven. Maar het lijkt of ik telkens zelf de risico´s moet nemen om me belachelijk te maken. Het lijkt of ik het toppunt van spot ben ook vaak, al raakt het me niet echt meer. Lach ik deze keer gewoon mee. Ietwat mysterieus als ik er zin in heb.
Ja, die lichaamstherapie heeft me veranderd. Het was onmenselijk intens en knokken, maar het loont. Mijn therapeut waarschuwde me wel dat ik nog momenten van terugval zal hebben, noodzakelijke euvels om er ‘nog’ steviger uit te komen. Dat had ik al ingecalculeerd.

Misschien was het de volle maan vannacht die niet alleen mijn nachtrust in een knipperlichtrelatie veranderde, maar ook wat melancholie over me liet dalen die zich nu laat voelen. Net als de nevel boven de waters waar ik pendelend passeerde.
Magisch mooi, dat wel.

Een sluier om weg te kussen.
De zon weet van wanten.
Ik moet haar voorbeeld maar volgen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.