Zadelpijn

Photo by Cristina Gottardi on Unsplash

Wat een vreemde dagen.

Zit ik hier met zadelpijn omdat ik daarstraks halsoverkop besliste de fiets van mijn dochter, die dringend aan herstelling toe is, al fietsend naar mijn thuis te brengen om door mijn knutselende pa te laten herstellen. Een dikke twintig kilometer fietsen, amper remmen, een kapotte trapper, een pijnlijk zadel en dat net na een behandeling bij mijn lichaamstherapeut.
Kwestie van de verwerking dynamiek te geven zeker.

Best trots op mezelf, toch wel. Niet alleen om de fietstocht, maar ook op de transformatie die ik de afgelopen weken/dagen gestaag aan het doorworstelen ben. En intussen toch blijven aandacht geven aan datgene waar mijn frisse of onfrisse blik verwacht wordt.

Ik heb me geliefd gevoeld de afgelopen dagen. En hoewel er vanalles gezegd en gemonkellacht werd waar ik de draad niet helemaal in mee heb, mocht het er zijn. Wel een vaag ‘is dit nog ethisch verantwoord?’ die zich aandiende.
Ook bij mijn therapeut heb ik daarstraks aangegeven dat ik hem ervan verdacht met mijn andere hulpverleners te konkelfoezen. Hij lachte en zei dat hij zich daar niet mee bezig houdt.

Maar zou hij dat niet moeten doen? En dan wel of niet met mijn medeweten?
Ik verkondig overal dat ik degene wil zijn die de informatie doorstroomt tussen hulpverleners.
Maar soit, ik wil het eigenlijk helemaal niet over mijn herstel hebben.

Zadelpijn. Alomtegenwoordig.

Ik ben daarstraks even naar de apotheek gewandeld nadat ik een verfrissende en noodzakelijke douche had genomen. (Zweten en stinken jong! :-)) De apotheker had niet wat ik nodig had. (Waarom schrijf ik dit dan?)

Bij het terugwandelen stapte ik parmantig de wolwinkel binnen met de intentie een zachte, eenvoudige maar unieke trui te breien helemaal voor mezelf.
Nu heb ik dus een zorgzame doos met zes donkerblauwe en vier zachtgrijze bollen wol en een boek met modellen waar ik het één en ander ga uit combineren. Eerst goed plannen, uittekenen, uitrekenen en dan een telpatroon opmaken en aan de slag. Niet te lang wachten met afwerken zodat ik nog een extra bol uit hetzelfde verfbad kan bemachtigen als ik me misrekend heb.

Rood plus groen is vijf. Hoeveel zou blauw plus grijs zijn?
Zacht en knuffelbaar! Dat kan niet anders 😉

En wat betekent de term ‘transmigrant’, vroeg ik me daarstraks ook af toen de radio me op een onverwacht moment nieuws aanbood en er allerlei parapluuitspraken en schenenstamperij uit de boxen klonk. Ik sla er de dikke van Dale op na en begrijp het verschil tussen migrant en transmigrant niet. Maar dat zal aan mij liggen en de toestand waarin ik me bevind. Moe en een beetje lui in denken en zo.

Welke frequentie zou dat hebben, schenenstamperij?
Ach. Me eerst maar even over mijn breiplannen buigen.
De avond is nog jong. Schenenstamperij wegfilteren kan later nog.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.