Op kot

Zie me hier zitten, in mijn nopjes.
Neen, geen nopjestrui, gewoon ‘in mijn nopjes’.
Doet me onrechtstreeks denken aan de grap van een collega afgelopen week, die wou benadrukken dat een cursus breien niet hetzelfde is als een cursus naaien. En ik die hierop de slappe lach kreeg en even uit zelfbehoud de zaal verliet.

Ben daarstraks met de trein afgezakt naar de universiteitsstad en heb in het station bijna de hele fietsenstalling afgezocht naar de fiets van mijn dochter. De fietsen die overnachten in het station kopen ze tweedehands, ik wist niet hoe hij eruitzag. Uiteindelijk de smartphone ter hand genomen om bij mijn dochter iets gedetailleerder informatie op te vragen. Net op dat moment valt mijn blik op de kleur bel die ze had doorgegeven, het vreemde slot en het zadelhoesje. Match!
Dan maar even de sleutel geprobeerd en wonderwel viel het slot open.

Dus ik met rugzak, handtas en linnentas met beddengoed naar haar kot gefietst. Voorzichtig, want hoewel ik vaak vraag of de fietsen in orde staan hier in hun studiestad, leken de remmen nergens op. Af en toe een vreemdsoortig stopmanoeuvre moeten maken maar geen brokken gemaakt. Ik vond het trouwens best grappig soms. ‘Zie ze gaan’.
Af en toe de reisroute gecheckt ook op mijn smartphone. Dat bevestigde me dat mijn oriëntatievermogen nog goed zit.
Focus op het doel, en er in vertrouwen voor gaan.

Ik leek de enige aanwezige in het gebouw. Alle spullen afgezet, bed opgemaakt en wat op mijn effen gekomen. Ik, nooit op kot geweest. Ik voel me als herboren. Dit zou ik wel zien zitten. Gewoon, zo´n kot tussen de studenten, tussen mijn dochters ook, niet te ver en niet te dicht. En bereid mijn oor te luister te geven als de een of ander er nood aan heeft. Weg van de spullen. Oh ja, ik zou er weinig problemen mee hebben de meerderheid van mijn spullen uit mijn huis ‘los te laten’.
Misschien mijn Tibetaanse buren mijn huis cadeau doen als zij dat een goed idee vinden.
Ach ach, ze is weer aan het freewheelen.

Daarnet ook meteen een wandeling richting proviand gemaakt. Voor vanavond en de ochtenden.
Nog steeds alleen toen ik terugkwam. Alles uitgepakt, een beetje in de keukenkasten geneusd op zoek naar bestek en servies.
Het was zalig en intens zonnig stil in de keuken. Mooi uitzicht ook vanop het terras. Maar het terras betreden ga ik toch niet meer doen…de blik naar beneden gaf een wat misselijk gevoel.

Voila, dat ik nu in ‘mijn kamertje’ zit te tokkelen waar de dag me bracht en hoe ik uitkijk naar de komende dagen.
Tijd om te denken aan een dierbare.

Kalm muziekje, ik en de dingen.
Meer moet dat op dit moment niet zijn.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.