Verdagen

Natuurlijk zou ik kunnen zeggen dat mijn gedicht dat ik gisteren plaatste een oudje is. Dat het me dus gepermitteerd is om vandaag niet te schrijven. Gewoon helemaal niets te doen zelfs. Aanlummelen en me laten soigneren. Me allerlei wensen te laten welgevallen op deze jaarlijkse hoogdag. 

Maar daar kom ik niet lang mee weg vrees ik. Bovendien raakt het aantal gedichten dat ik uit mijn archief kan opdiepen bij writer´s block stilaan uitgeput. Toch de gedichten die mijn huidige bril nog scherp laat passeren.

Om één of andere reden schrijf ik nog amper gedichten. Behoudens uitzonderingen. Op zonderlinge momenten waar ik het zelf niet verwacht onglipt er mij nog wel eens eentje. Of op momenten dat ik een woord aangereikt krijg dat zo tot de verbeelding spreekt dat ik er niet anders dan breiend mee aan de slag kan. Zoals daar ooit het wondermooie woord ‘gedichtkinderen’ kwam aan dwarrelen. Met het gedicht dat daar als boter uit voortvloeide heb ik blijkbaar de familie van de woordbedenker blij gemaakt. Een woord met een verhaal. Van een dierbare die woorden door elkaar begint te husselen. Dat verhaal heb ik met weinig woorden verwerkt in het gedicht. Met een vleugje inleving.

Niet iedereen houdt van gedichten. De laatste die me belde vandaag was mijn broer. Ik was net te laat om op te nemen. Hij had commentaar op het gedicht op mijn antwoordapparaat. Dat het zo lang was. En dat er wellicht weinig mensen zo lang willen naar blijven luisteren.

Verjaren, het is me wat. Moest ik in de winkelrekken in de koelafdeling liggen en verjaard zijn, ik kreeg andere namen: rot of bedorven. ‘Schandalig’ misschien zelfs.

Al zou ik wel eens rot bedorven willen worden door mijn Leven. Dat ik elke gemoedswisseling zie aankomen en zelf kan kiezen wat ik ermee doe bijvoorbeeld. Er dwars doorheen, ontwijken of in een ambetant bestand stoppen en mee in dialoog gaan, nu of op een later moment. Zo een moment waar ik alleen thuis ben en enkel de verloren spin Sebastiaan uit het oude gedicht van Annie M.G. Schmidt over mijn schouder meekijkt bijvoorbeeld.
Kans is klein dat die spin kan lezen waar geen www voor staat.

Dan heb ik google nog, die al lang doorheeft in welke gemoedstoestand ik op dit moment zit en me dadelijk een volgens hem…neen, volgens haar (Google is vrouwelijk, daar ben ik toch wel vrij zeker van) gepast beeld op mijn netvlies tovert omdat zij vindt dat ze mij mag manipuleren. 

Dat is buiten mijn bewustzijn gerekend.
Bewust Zijn.
Zijn, meer hoef ik niet.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.