Uitgewrongen vod

Het leek wel voorbestemd. Mijn nieuwe agenda startte afgelopen maandag. Samen met ziekteverlof voor een kleine maand.

Dit weekend was hels. Mijn lichaam gaf het op. En mijn vertrouwen zat achter mijn lichaam aan om het terug wat kracht in te spreken. Maar dat kon ik niet horen. Ik was teveel bezig na te gaan wat er aan het mislopen was.

Intussen heb ik weer wat aan kracht gewonnen. En hoewel ik met de idee speelde om dit blog ook even te laten rusten, heb ik dat plan opgeborgen. Het schrijven doet me te goed. Trouwe blog.
Morgen kan ik terecht bij mijn lichaamstherapeut die misschien één en ander kan duiden. Mmmh…die armen voelen hier en nu wel heel vermoeid aan.
Dan toch nog een beetje een vod?

Ik overweeg naar de kapper te gaan. Mijn beste vriendin wil wel een taartje gaan eten schreef ze gisteren met een glimlach erachter. Beetje energie, maar mogelijk net niet wat dit lichaam nodig heeft aan voeding.

Gisteren ben ik een beetje aan het oprommelen geweest. Grootse plannen om me te ontdoen van heel veel ‘spullen’. Als daar zijn boeken, kleding en papierwerk.
Heb ook mijn koesterdoos erbij genomen en de dingen die me niet meer voeden weggegooid. Beetje uitzuiveren.

Goed geslapen gelukkig. Gisterenochtend gaan wandelen met mijn ouders. Mijn jongste ging normaal autorijles volgen met mijn vader, maar ze veranderde van gedachten en ze zijn allebei mee gaan wandelen. Was fijn, maar ik was…opnieuw een vod…toen ik thuiskwam.

Ik had in de bibliotheek net het boek ‘Het geheim van langer leven’ van Dan Buettner uitgeleend en samengevat. Over zogenaamde blauwe zones in de wereld, zones waar mensen langer, gezonder en vitaler leven. Ik hoef niet zozeer lang te leven, maar wat leefgewoontes aanpassen om gezonder en vitaler door het leven te gaan, dat is zeker welkom.

En ook wat mijn woonsituatie betreft ga ik me niet meer focussen op cohousing, maar op een tiny house. Vandaar alvast de opruim. Ben er nog niet helemaal uit hoe standvastig die huisjes zijn, nu de klimaatverandering meer pittige stormen in petto heeft.
Maar uit dit huisje verdwijn ik binnen maximaal vijf jaar. Voilà, het is geponeerd.

Ik hou het kort vandaag. Terug naar de eenvoud van zijn.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.