A sense of wonder

‘If I was a good fairy, my gift to each child in the world would be a sense of wonder that would last throughout life.’

De spreuk die ik gisteren in mijn postvakje ontving vanwege gratefulness.org was iets te lang naar mijn goesting. Dus maakte ik er bovenstaande van.
Maja…ik ben geen goede fee. Ook geen oude feeks denk ik, maar iets ergens daar tussenin. En ik heb alleszins wel wat met die nieuwsgierige energie van kinderen.

Het werd alweer een vreemde dag vandaag. Vanochtend had ik een overleg waar ik zodanig geĆÆnspireerd geraakte dat ik plotsklaps heel mijn huidige waarheid in twijfel trok. En een gevoel van onzekerheid beklemde me op de trein richting mijn werk, waar een afscheidsetentje voor een collega me wachtte.
Ik smste er even over aan mijn therapeut. En ik kreeg prompt een bericht terug met in de aanhef een mannennaam. Mmmh. Dat maar even geseind.
Hij had zich vergist van bestemmeling. Bleek dat ons beider berichtjes over onzekerheid gingen. Gelukkig ben ik iemand die dat niet aan de grote klok hangt. Daarvoor moet ik te hoog de kerktoren in šŸ˜‰

Maar gaandeweg de namiddag ebte of ebde…ebde dus mijn onzekerheid weg (dank u dikke van Dale). Soms is het nemen van een woordenboek voldoende om onzekerheid weg te nemen. Of het antwoord van je therapeut dat je vermoeden bevestigt. Soms is het ook de kennisgeving van een podcast die zo erg tot je verbeelding spreekt dat je het ‘Jiehaa!!-gevoel’ prompt wil delen.

Bij deze: https://zigzagpod.com/

Zalig vind ik dat. Twee jonge moeders die van hun passie hun beroep maken omdat er mensen in hen geloven en dus in hun werk willen investeren.
Twee grappige dames die dat ondernemerspad wat onzeker bewandelen en net ook die onzekerheid delen. Niet met hun therapeut in stilte, neen, open en bloot met de luisteraars.
Krachtig vind ik dat, Fiducia nog an toe.

Dus deze dame, fee, feeks (in wording :-)) sluit hier en nu al schrijvend haar dag af met deze korte reflectie.
A sense of wonder. Omdat geluk schuilt in de kleine dingen en in podcasts met de microfoon, de waarden en de onzekerheid op de juiste plaats.

Wat er gebeurt nu die onzekerheid bij mij plaats heeft gemaakt voor ‘goesting’?
Plannen, om mijn tanden te zetten in obstakels als daar zijn rode verkeerslichten aan het zebrapad waar ik sta te wachten. Toch maar niet…
Mijn resterende dagen voor de deadline van mijn schrijfsel voluit benutten om alles uit de kast te halen. En wat er niet thuishoort desnoods naar de kringloopwinkel te brengen. Of naar de krokodil van het boek dat ik zondag voorlas…die at letters, woorden, zinnen…
Een gepimpt krokodillenboek terugbezorgen aan de bib.
En moed, om die boeken die ik halverwege heb doorworsteld nu verder gestaag door te worstelen en er meteen overzichtelijk een geheugensteun over neer te pennen. Systematiek in de fysiek.

Ik ben bij de analyse van het proces waar ik van onzekerheid naar ‘goesting’ overging, tot de ontdekking gekomen dat het steeds weer ‘vertrouwen’ is dat me de overgang van het Ć©Ć©n naar het ander doet maken. Ik heb mijn pseudoniem destijds juist gekozen, al besefte ik zelf niet helemaal de reikwijdte van die keuze.
Het woord vertrouwen zit overigens veel meer in het doorvoelen van de betekenis dan in het rationeel de keuze maken om te vertrouwen.

Geef mij maar voeltherapie in plaats van cognitieve therapie. Mmmmh. Klinkt fout. Zal de warmte zijn.
Ik zal mijn orchideeƫn eens gaan verzorgen zie.

2 antwoorden op “A sense of wonder”

  1. Er was eens een fee die haar tanden zette in een verkeerslicht… Dat sprookje zou ik zonder aarzelen lezen. Of eerst even dat beeld tot me laten doordringen. Mooi bericht weer!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.