Speeltuin

Het voelt vreemd.
Het lijkt zo lang geleden dat ik een blogbericht schreef. Ik merk dat ik er op dit moment niet helemaal zin in heb maar soms is het gewoon een kwestie van DOEN. Twee mensen gaven me aan dat ze stiekem op de blog kwamen kijken of ik toch niet het één of ander had geplaatst. Grappig. Maar tijdens mijn cursusweek had ik amper internetverbinding en ook amper GSM bereik. Dat wende overigens wel snel. We hebben ook keihard gewerkt. Los van de strakke uren die voorzien waren voor het ontbijt, lunch of avondeten, werd de rest van de uren voornamelijk ingevuld met script schrijven en bijschaven, opnemen en monteren. Verslavend…vermoeiend ook. Maar ik heb heb het er vrij goed vanaf gebracht. Best tevreden over mijn creatie en meer dan tevreden met hoe ik me doorheen de week heb gevoeld.

Toegegeven, ik ging niet zoals mijn twee kamergenoten of de meeste andere cursisten nog tot een stuk in de nacht iets drinken, dansen of …vuile praat uitwisselen. Vuile praat waar ik de restanten van mocht oppikken de dag erna. Mijn vocabularium is alvast een stukje uitgebreid, maar daar zwijg ik hier maar stil over 😉

Op de twee laatste dagen na heb ik niets van de les geskipt om tijd te nemen voor rust of om eens goed verdriet of woede weg te leiden. Dat laatste hebben mijn matras en hoofdkussen wel stiekem geweten en mijn gebit dat ik stevig op elkaar hield om het niet alsnog uit te schreeuwen.
Een mens zou denken dat ik niet normaal ben. Dat zou ik pas lastig vinden 🙂
Mijn lichaam schreeuwde om ‘loslaten’. Ik heb het de ruimte gegund die het nodig had.
Morgen weer lichaamstherapeut. Ben benieuwd wat zich aandient…of wat er afscheid neemt.

En mijn creatie…ga ik op deze stek niet delen. Niet elke lezer zou ze begrijpen of kunnen appreciëren denk ik.
Het script ligt volgens mij trouwens veel dichter op mijn huid dan ik me van bewust ben…
Getuige de pijn, verdriet en woede-opstoot, die paar uren waar ik ruimte nam. Maar genoeg daarover.
Ik weet zelfs niet of mijn hypothese klopt…of mijn lichaam en creatie inderdaad ‘onbewust weten’ spreken.

Nu eens denken hoe ik het geleerde ga onderhouden. Met creaties die ik hier tussen blogs zou kunnen plaatsen als losse stukken. Net zoals ik af en toe gedichten plaats…dan nu af en toe een audiodrama´tje. Of op een aparte stek. Wil ik veel speeltuinen? Mmh…of hou ik mijn audiocreaties privé? Time will tell.
Ik ga me wel wat informeren over (de huur van) goed opnamemateriaal om de straat mee op te gaan. Heb al wel een ideetje voor een script…Het zal ook niet voor elke dag zijn. Misschien moet ik me een voornemen maken. Bijvoorbeeld elke maand een creatie van een paar minuten. Dat moet wel lukken denk ik.
En dan nog mijn cursus tekenen en die andere cursussen die nog staan te wachten.

Verdorie toch…waarom ben ik toch zo´n nieuwsgierige speelvogel?
Ik weet het eigenlijk wel, om de glimlach die om mijn mond krult als antwoord op die vraag 🙂

Wow…dat was fijn. Ik hoorde net geklop en keek richting koertje. Alles blijkt avondrood te kleuren. Zo mooi. Ik wou me voor deze schrijfsessie aan een tafeltje met uitzicht op mijn koertje zetten maar blijkbaar heb ik daar geen internet. Ik ben al een aantal weken een noodoplossing aan het gebruiken bij gebrek aan goed functionerend eigen materiaal. Ik zou niet liever dan louter huur betalen voor internetverbinding, in plaats van eigen materiaal aan te kopen waar je dan zelf moet zorgen voor de kwaliteit. Nu ja…Het geklop kwam trouwens van de buren. Het kijken deed me lokaliseren 🙂

Misschien mag de dag zich afronden.
Met een gedichtje bijvoorbeeld.

de avond bloost naar morgen
hij rondt zich af in rode gloed

een nacht die wat verkoeling geeft
mag de nieuwe ochtend borgen

2 antwoorden op “Speeltuin”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.