Absorberen en regenereren

Weer zo´n lege pagina waarvan ik me afvraag: wat gaat hier straks staan?
En laat ik het dan staan? Of ga ik wikken en wegen en me in de schoenen van mijn lezers verplaatsen om te zien of mijn schrijfsel geoorloofd is?

Gewoon beginnen en zien waar ik uitkom.
Ik hou overigens veel te veel rekening met de gevoelens van een ander. Als ik kritiek krijg verplaats ik me helemaal in de schoenen van de ander en begrijp dan doorgaans waarom die iets zegt of schrijft. Maar het is een stap te ver om dan mijn eigen gevoel te verwaarlozen.
Zo stuurde ik onlangs een kritiek die ik kreeg door naar een collega en die oordeelde: ‘terechte kritiek: iets van leren. Onterechte kritiek: in de vuilbak. De kritiek die jij me doorstuurt is duidelijk van deze laatste categorie.’

Oh wat zou ik dat graag zelf kunnen.
Maar stapje per stapje.
Het was wel door zijn reactie te lezen dat ik de kritiek kon loslaten. Daarvoor bleef het door mijn hoofd spoken van ‘is dit terecht?’ en ‘hoe moet ik nu reageren?’
Maar nu weet ik het.
En ik schrijf zijn manier van triëren van signalen op als geheugensteun, zodat ik het als filter kan hanteren.
Goe bezig. Leergierig zijn is echt de tijds- en energie-investering waard 🙂

Ben wel blij dat ik zo nieuwsgierig ben.
Heb vandaag weer nieuwe dingen geleerd op mijn vrije dag en nog een ondersteboven-tekening gemaakt. Huh?!
Een opdracht uit het tweedehandsboek dat ik net in mijn bezit heb: ‘Leer tekenen’ van Betty Edwards. Ik vond het na een tip in een online tweedehandsshop in Nederland. De eigenaresse stuurde het me vol vertrouwen toe nadat ik had geschreven dat ik het betaald had, hoewel zij de bevestiging nog niet had ontvangen. Het boek deed er echter ongezien lang over omdat het volgens haar – ze had even contact opgenomen met PostNL – via luchtpost naar België was gestuurd. Kan je nagaan…Duurzaam bezig, dat zijn wij…

Maar ik ben helemaal weg van het boek. Straks start ik met het hoofdstuk waar ze kindertekeningen onder de loep neemt. Mijn ma is vanochtend bij haar thuis de zolder gaan inspecteren of er nog kindertekeningen van me lagen, maar helaas pindakaas…Mijn pa had blijkbaar een tijdje geleden één en ander bij het vuilnis gezet en nu zijn de opstellen, die er nog zo lang hebben gelegen en waar ik plezier in vond om er door te bladeren, verdwenen.
Bij elk opstel dat we moesten maken op een dubbel blaadje papier, moesten we aan de achterkant een tekening maken, ter illustratie bij het verhaal.
Ik vond toen het schrijven leuker dan het tekenen. Maar nu wil ik het tekenen nieuw leven inblazen, omdat het echt ook wel een rustgevende bezigheid is en ik misschien ooit mijn teksten hier zelf kan illustreren.

Oh oh oh…als ik maar kan spelen en bijleren.

Heb daarstraks mijn supergroot boek, mijn lievelingsuitgave van Alice in Wonderland, ondersteboven gelegd en twee protretten van Alice overgetekend. De proporties zitten niet helemaal goed, maar ik heb wel oog voor detail merk ik. De schrijfster, Betty Edwards, gebruikt resultaten van studies over het functioneren van het brein om haar opdrachten toe te lichten. Ik ben helemaal mee.
En ik weet nu ook waarom ik zo aarzel om naar de tekenacademie te gaan.
Hier kan ik experimenteren zoveel als ik wil. Niet vanuit mijn luie zetel, maar vanop het puntje van mijn stoel.
Ik zit vaak zo, tot ergernis van mijn jongste dochter die dan niet kan passeren in mijn keuken.
Op het puntje van mijn stoel dus, met nog net niet het puntje van mijn tong tussen mijn tanden. Al had het gekund. Volle aandacht.

Misschien is het dat. Dat ik alles wil leren waar ik mijn aandacht kan trainen. Luisteren heb ik al redelijk onder de knie. Voelen is ook behoorlijk ontwikkeld. Nu waag ik me aan kijken. Observeren. Waarnemen…wat is eigenlijk het verschil tussen al die termen…De intensiteit waarmee je je zintuigen op iets richt? En ooit wil ik ook mijn smaak- en reukzin verfijnen. Zodat ik leer intuïtief te koken en … iets minder snel te eten. Misschien kan dat als parallel traject aan het kijken wat er in mijn bord ligt. Om het te tekenen als het bord leeggegeten is. 😉

Hoeveel uur heb ik vandaag nog om te spelen?
Volgens Betty Edwards kent de rechterhersenhelft, die het bekwaamst is in tekenen, geen tijd.

Oh, ik moet gaan, wil nog een paar oefeningen maken vanavond vóór het witte konijn met zijn zakhorloge weer langskomt.

Tot leesss!

2 antwoorden op “Absorberen en regenereren”

  1. Hoewel ik geen mierenzeiker/kommaneuker wil zijn, hoop ik dat wondere Alies haar portretten geen protretten (en zeker geen portetten) zijn.

    1. Dank Arthur om me op mijn typefout te wijzen. Ik zal ze laten staan, anders wordt uw reactie door andere lezers misschien vreemd bevonden. 🙂

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.