Potentie

De ochtenden gaan al een aantal dagen erg moeizaam. Dus houd ik me als eerste dagactiviteiten aan mijn mentale hygiëne van drie pagina´s schrijven en een pagina in mijn dankbaarheidsschriftje vullen.
Bij het slurpen van mijn ochtendkoffie met Monin siroop.
Heb recent de vanille ontdekt en die kan mijn smaakzin wel bekoren.

Dan merk ik dat langzaamaan het potentieel van de ochtend zich aandient. En vraag ik me af welke van de drie bezigheden de doorslag gaf. Of misschien is het gewoon het feit dat ik uit bed stap en beslis de dag te beginnen. Heb overigens in bed ook eerst een geleide meditatie gedaan, om mijn bewustzijn wat te verruimen. In de hoop de fysieke en mentale pijn naar de achtergrond te laten bewegen.
Proper meiske, al zeg ik het zelf. Zal maar niet schrijven dat ik nog in nachtjapon zit. Toch maar even nakijken of de bode van dat tweedehandsboek uit Nederland niet net vandaag, dixit vanochtend, aan mijn deur zal aanbellen…dan sta ik daar schoon in mijn gewaad…of toch maar snel provisoir wat toonbare kleding aantrekken…dilemma…

Ach, ik neem het risico. Al wil ik wel ten laatste binnen een dik half uur onder de douche stappen en me klaarmaken voor mijn voorleesmomentje in het park deze namiddag.
Heb de verzamelde prentenboeken zonet ook al doorgenomen, om niet voor verrassingen te komen staan. Zoals wanneer ik onderstel dat het laatste gelezen blad het laatste blad niet is en mijn intonatie samen met het boek de mist in draait.

Gisteren ben ik de nieuwe voorleesplek gaan verkennen. Ze kan me niet helemaal bekoren. Allemaal strobalen in een kring onder een boom. De balen van de voorlezers tegen de boomstam en net iets hoger gestapeld dan die van het publiek. Waar is dat magische plekje onder die andere boom in het park waarvan de takken de grond kusten? Met kleine boomstammetjes en dekens om op te zitten. Hoe we als kabouters samen het verhaal in ons magisch stekje tot leven brachten. Sommige dappere kinderen tijdens het luisteren in de boom klommen.
Dat was de eerste zomer dat het parklezen werd georganiseerd. Een zomer waar ik vier zondagen paraat stond voor de parkbezoekertjes en hun ouders. Voor twee uur lezen als ik me goed herinner.
Vier jaar geleden intussen.

Een voorleesplek is op zijn mooist als ze niet gekunsteld is. Als de fantasie aan de slag mag om de magie in het leven te roepen die nodig is om verhalen te laten leven. Elk jaar verliest de nieuw gekozen plek in het park wat aan magie. Jammer.
Maar ik zal me er niet minder voor inzetten. Zelfs al voorzien ze dit jaar nog slechts een uurtje.

Ik heb gisteren in het park nog iets anders gedaan. Mijn voornemen om mijn radslag zonder handen te oefenen in de praktijk gezet. Ik vond er ´s avonds nog een Nederlands instructiefilmpje over. Daar heet het de ‘losse radslag’. Ik ken de technieken nog. Ik voel ze nog in mijn lijf zitten. Maar het gaat toch wat moeizamer. Heb mijn handen nog niet durven wegtrekken. Dat hoeft zeker nog niet de eerste keer. Ik heb wel ondervonden dat mijn gewone radslag en handstand nog vers in dat lichaamsgeheugen zitten. Net als die lenigheid. Al voel ik vandaag wel mijn rug wat zeuren.

Naargelang hoeveel volk er in het park is ga ik straks opnieuw een halfuurtje aan de slag. De kleren die ik voorzien heb lenen zich daartoe. Ik had trouwens wel beziens gisteren. Een jong koppel dat zich naar me toe draaide, enkele jongeren aan het andere eind van het terrein. En toen kwam ineens die herinnering aan de zomermomenten als kind waar een oudere turnster op het grasveld bij haar appartement een lange mat uitrolde en we onze zomer door turnden.

Of hoe herhaling het potentieel in beweging zet.

6 antwoorden op “Potentie”

  1. Jij kan een radslag met en zonder handen? Ach ja, je hebt geturnd. Ik heb immense bewondering voor mensen met een soepel lichaam. En geest natuurlijk. Mijn eigen geest gaat nog wel qua soepelheid. Maar de rest… Vanmiddag was ik in een tuin waar een concertje werd gegeven. Ik had een vouwstoel meegebracht om mijn arme oude rug het gras te besparen. Hoog zat ik tussen de anderen. En ik voelde me…. heel tevreden 🙂

  2. Misschien wordt het tijd om de mosterd te halen waar hij zit. Op een of andere manier komt dat naar boven als ik je bezwerende teksten lees. De tocht naar de mosterd, zou dat de rode draad kunnen zijn? Nonsense natuurlijk. Laat het je vooral niet afschrikken om je weg verder te zetten. Het is een goed recht geen plan voor de lezer te voorzien.

    ’s Zomers hou ik eraan enige vastheid en herhaling in een subtiele balans aan vrijheid te koppelen. Het doet me danken aan de blinde dansers die ik ooit zag sierlijke bewegingen maken in een enkel vierkant. Nadien bleek dat vierkant net de mogelijkheid te maken, eerder dan de beperking te zijn. Voor mij zou het te strikt zijn

    1. Dankjewel voor je bezoek en reactie Arthur. En voor het beeld van de dansers, ik ben er helemaal in mee.
      Echter, het is een misvatting te denken dat ik voor lezers schrijf 🙂

      1. Zo’n mooi compliment kan ik niet laten voorbijgaan om erop te reageren, wat niet mijn gewoonte is. Maar eigenlijk ben ik geen lezer, daar ben ik veel helaas veel te ongeduldig voor, ik ben vooral een schrijver.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.