De rekbaarheid van nu

Soms als ik mijn geluidsbestand op Soundcloud heb bewaard met een leuke foto erbij en het geheel ter controle nog één keer afspeel, volgt er muziek. Zonder dat ik dat aanklik. Ik weet niet hoe het komt maar vind het ook niet erg. Heb al gemerkt dat het ook gebeurt bij andere mensen die op mijn blog belanden.
Eén van mijn vriendinnen zei daar zelf over ‘ik laat het opstaan, het is een fijn muziekje om aan het eten te beginnen.’
Ziedaar. Alweer een zichzelf omgedacht ‘probleem’.

Vandaag plaats ik geen bericht meer, wat u nu leest is dus niet zopas geschreven. Wat is ‘nu’ ook?
Door het uitzoeken en inlezen van het gedicht dat ik zonet heb gepost, heb ik weer wat energie gekregen. Daar maak ik maar meteen gebruik van om te gaan schrijven. Go with the flow. Al dwarrelde er net een sms binnen. Wat is de sterkste kracht, de nieuwsgierigheid of de flow? Mmmmh…
En dan proberen eens niet te verklappen wat ik in het zonet gecapteerde ‘nu’-moment besliste te doen. 🙂

Vreemd vind ik dat. Die rekbaarheid van het begrip ‘nu’.
De laatste dagen integreer ik terug wat formele meditaties tussen mijn bezigheden. Dan lijkt de tijd zo traag te gaan. Ook als ik ga werken en bij dag en dauw de ruimte neem om even stil te staan op mijn koertje om te doorvoelen wat het is om de overgang te maken van nu naar straks. Nu, handen bijna op mijn fietszadel en stuur en straks, op de trein of aan mijn bureau. En wat verwondert me in de tijd daartussen?
Of als ik nog vijf minuten kan stelen om even te zitten, de ogen te sluiten vooraleer de deur uit te gaan. Ja, het helpt om verbinding te maken met mijn lichaam. Dat heb ik net nu nodig. Nu, volgens mijn therapeut, mijn ajuin bijna volledig gestript is en ik met de kern aan de slag ben. Dat dat extra moeilijk is en zeer doet en energie vraagt. Dat dan het voelen extra belangrijk wordt. Uit het hoofd in de buik duiken en de beweging van de adem voelen.

Daarstraks ben ik een fietstocht gaan maken in mijn eentje. Ik betrapte me er als zo vaak op dat ik sneller reed dan comfortabel. Het is net of ik op de fiets altijd onderweg ben. Dat ik fietsen niet ‘beleef’. Het is een noodzakelijk ‘kwaad’ om van start naar aankomst te gaan. Zelfs bij een fietstochtje? Ja, conditionering van mijn lichaam. Net als lopen toen ik kind was. Ik liep erg snel. Korte afstanden bij voorkeur. Moest het hebben van kracht. Waarom schrijf ik dat nu? Omdat ook daar het doel belangrijker was dan de weg er naartoe. Hoewel er op die paar seconden veel kan gebeuren. Je enkel omslaan bijvoorbeeld. De oefeningen die ik vroeger turnde op balk en grond hadden ook een tijdslimiet. Als mijn geheugen me niet in de steek laat tussen 1’10” en 1’30”. Als je van de balk viel moest een jurylid de timer stilzetten. Eén keer deed ze dat niet dus kreeg ik het signaal dat ik bij lengte drie al mijn afsprong moest doen. Toen zag ze het in. Ik mocht herkansen. Maar dat wilde ik niet. Het was een toestelfinale geloof ik, dus verder niet belangrijk voor de totaalscore.
En toen deed ik mijn grondoefening volledig foutloos en kreeg ik ongehoord hoge punten en werd ik eerste op dat onderdeel. En daar werd over geklaagd en geroddeld. Tja.

Onrechtvaardigheid. Van alle tijden en leeftijden.
Verwondering is dan weer typerend voor de kleintjes, terwijl verontwaardiging dan weer typisch bij volwassenen voorkomt.
Is verontwaardiging niet gewoon ingehouden woede, vraag ik me af. En is een gezond kind dat onrecht ervaart niet gewoon boos?
Wat ben ik nu weer aan het analyseren…ik had het over rekbaarheid van de tijd.
Maar misschien is mijn besluit dat de evolutie van kind naar volwassene een ongezond sluiten van de woedespier inhoudt.

Ik wist wel dat ik mijn openheid moet cultiveren. Onrecht of niet.
Ik zal eens goed gaan brullen buiten zie, zodat de mensen gaan denken dat de volgende Big Bang eraan komt.
Of de Big Fury.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.