En…daar gaat ze weer

Verdorie toch.

Zijn we weer vrijdag, net een week nadat ik al een behoorlijke klop van de hamer opmerkte en vastzittend slijm zich aandiende.
Ik las het in het einde van mijn blogbericht over Tata Tovertante. Heb ik er dus een week over gedaan om weer wat opening te vinden in adem en gemoed.

Zo ziek heb ik me al lang niet meer gevoeld. Mijn gebruikte papieren zakdoeken waren echte kunstwerkjes.
En mijn gemoed…
Nu ja, ik ging wellicht, na zo´n lange ‘vlotte periode’, een klein beetje hopen dat de grootste somberheid nu wel door is. Dat ik het ergste leed op de therapietafel heb achtergelaten. In een hopeloze bui heb ik mijn therapeut laten weten dat ik even pauze wil. Mijn afspraak van volgende donderdag afgezegd.
En dan te weten dat hier en op het werk een hoop ligt te wachten. Het lucht niet bepaald op. Maar de zon schijnt en ik schrijf.

Het stemt me hoopvol dat ik weer aan het schrijven ben.

Wat nu? Een verlengd weekend.
Mijn jongste is daarstraks langsgekomen om samen met mij haar belastingen in te vullen op tax-on-web. Zoals ik verwachtte gaf ze aan dat ze van nu tot na de examens bij papa zal studeren. Ruimte en een huis voor haar alleen. Ik dacht het en toch raakt het me. Extra omdat ik verzwakt ben. Voor haar en zus doe ik mijn best, kook ik, zorg ik dat de wasmand leeg blijft en er genoeg borden zijn.
Niet mijn favoriete bezigheden, daar niet van. Maar het lijkt of ik mezelf de moeite niet vind om voor te zorgen.
Deze week is mijn ma één keer de afwas komen doen. En ik heb de tussentijd op deze blog opgevuld met oude toepasselijke gedichtjes. Geen audio, het zou er toch maar met horten en stoten en super-hees uitkomen. Dadelijk ga ik wel een poging doen. En meteen ook vorige berichtjes van wat stem voorzien. Als het te doen is tenminste. Zou je kunnen filteren op een verstopte neus?
Ziedaar. Zowaar een vleugje humor.
Zucht…wat kom ik van ver. Van bed naar zetel naar medicatie. Hoestend en huilend. Oh kijk, ook die pijn in mijn rug lijkt opgelost.

Er zit nog wel verdriet. Het zit te duwen. En er zat woede ook. En in plaats van ze te uiten keerde ik ze naar binnen. Dat is niet ok en dat besef ik.

Oh ja, daar gaan we weer. Maar misschien zijn het tranen van opluchting. Dat het ergste weer door is. Dat ik nog leef. Dat ik zonet soep gemaakt heb voor mezelf en mijn kinderen gelukkig zijn.

Dat de zon schijnt.
Maar het beeld dat ik van mezelf heb…daar is nog werk aan, in de diepste duisternis.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.