Schrijfblik

robert-wnuk-8261-unsplash

Photo by Robert Wnuk on Unsplash

Mijn brein was er niet klaar voor. Om de lading die klaar zat uit mijn lijf te bevrijden. Jammer maar helaas. Wellicht krijg ik het de komende dagen in porties voorgeschoteld. Maar alleszins niet vandaag.

Stevig gestapt, dat heb ik wel. Kan wegens werken de tram niet meer gebruiken voor het traject dat ik moet afleggen. Dus werd het weer stevig doorstappen. Half uur op, half uur af van aan het station. Ik was zoals zo vaak te vroeg dus heb ik me in de buurt van mijn bestemming op een bankje gezet om het verkeer en de omgeving te aanschouwen.
Ik heb geen mens zien lachen in de passerende wagens. Allemaal verveelde of gespannen gezichten. Kinderen die op de achterbank gewrongen zaten te zeuren, daar leek het alleszins op.

Ik heb ook de appartementen aanschouwd. Wat er op de vensterbanken stond. Waar er wel of geen gordijnen hingen. Reclame. Heb de kinderen honderduit horen vertellen tegen broer of zus of ouder die hen naar school voerde op de fiets of te voet. Daar wel ontspannen gelach overigens, ondanks het gewoel in het verkeer.

Bij terugkeer heb ik nog even een ontbijt geplukt. Ik had verwacht dat er net als de laatste keer dat ik dit deed op diezelfde plek geen of amper volk zou zitten, maar er was nog slechts één klein tafeltje vrij. Daar heb ik me neer gevleid en te snel ontbeten. Zelfs de ober maakte er een opmerking over toen ik ging betalen. Maar het was er niet stil genoeg naar mijn zin. Stilteplekken zijn moeilijk te vinden in een stadsomgeving. En mensen kwebbelen veel.

Nochtans…gisteren heb ik bij wijze van middagpauze een vertrouwde stilteplek opgezocht en een drankje genuttigd. Er stond klassieke muziek op. Ik heb vanuit volle ontspanning ‘oh dit doet deugd’ gezucht tegen de papierwarenverkoopster annex gastvrouw. Fijne vrouw. Ze begint vaak al te lachen als ik nog maar mijn neus binnen steek. Ik kijk telkens weer rond ook, omdat ik nu eenmaal van kindsbeen af al zot ben van papier- en schrijfwaren. En ik vind in haar winkeltje telkens toch iets dat ik niet eerder ontdekte.

Deze keer was het een ‘babbelblik’. Er stond er eentje voor vrouwen en een vijftal ‘voor echte mannen’. Ze had er ook voor familie gehad zei ze. Ik heb bij wijze van experiment een ‘babbelblik voor echte mannen’ gekocht. Wou bekijken wat het oplevert om daar nu of dan een schrijven rond te breien. Of het een cadeautje was. Ja, voor mezelf hé, maar inpakken hoefde niet.
Het blik bevat vijftig kaartjes met vragen, stellingen en dilemma´s voor stevige gesprekken. Even schudden en een greep geeft me op dit moment ‘eens of oneens: mannen vinden het niet leuk als hun partner meer verdient.‘ Ik heb maar één ervaring hiermee waar ik het als vrouw zou kunnen beantwoorden. Maar dat ga ik hier nu eens niet doen zie 😉

Trouwens, een partner verdient meestal meer, maar krijgt het zelden 😉

 

2 antwoorden op “Schrijfblik”

  1. Babbelblik voor echte mannen… Echte mannen, geen neppers. 🙂 Ik had er nog niet eerder van gehoord, van zo’n blik bedoel ik. Ik ben benieuwd naar de thema’s die zoal opkomen. Trouwens, echt mannen malen er niet om dat hun partner meer verdient. Die kennen hun – eigen – waarde 🙂

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.