Subtiteliteit

noah-silliman-149090-unsplashPhoto by Noah Silliman on Unsplash

Wat zou het opleveren?

Geen zin hebben in schrijven wegens toch wel wat moe na die intense dagen en er toch aan beginnen…
Waar hoop ik misschien stiekem op?

Nu denk ik meteen aan mijn treinrit naar huis, waarbij ik dankbaar was om acteur Josse De Pauw te kunnen beluisteren zodat de meute pubers me niet te veel overspoelde in hun gezamenlijke poging de interessantste reiziger in de wagon te zijn.
Kwetter kwetter al te pletter.

Dat Josse De Pauw de stoel zo´n fantastische uitvinding vindt.
Lap, eenzaam gegrinnik in een overvolle trein.
Die vraag had ik mezelf nog niet eerder gesteld. ‘Wat betekent de stoel in mijn leven?’
Maar inderdaad, de ene stoel is de andere nog niet en je even kunnen neerzetten en de omgeving op je in laten werken, ook ik ervaar dat als zeer waardevol.
Het kan dan wel zijn dat staand vergaderen efficiënter is, dat een bureau waar je al wandelend op een loopband aan werkt gezonder is voor onze kinderen en een zitbal beter is voor je rug. Maar je lekker neer vleien op een stoelig soort zit met de intentie alles nu eens te laten binnenkomen om te zien wat er geraakt wordt. Daar kan weinig tegenop. Of misschien toch, datzelfde liggend doen. Maar dan ben je al wat beperkter in je opties.

Maar hier hang ik dan weer. Toch wel behoorlijk uitgeteld.
Twee geboorteberichten ontvangen vandaag. Allebei jongetjes. Ik voel en voelde de muze echter vandaag niet aankloppen. Zal wel iets creëren als hij me vindt. En ik hem. En dan dansen we op één tegel en fluister ik hem toe dat ik twee gedichtjes wil. En dan laat ik hem los en scheiden onze wegen. Hij zwaait me nog na tot ik mijn rug keer en mijn toekomst opzoek, over zijn horizon. Tot hij dan mijn onderbewuste vindt en mij naar de pen doet grijpen. Hereniging 🙂

Zo schrijf ik een gedicht. Hoewel niet helemaal bewust dat het zo loopt. Misschien lieg ik dus. Maar ook dat zijn woorden, toch?!

Ik vraag me overigens af wat juffen en meesters ervan zouden vinden als hun leerlingen op deze manier schrijven over hoe ze schrijven. Of ze hen dan geloven. Of ze een rode streep zetten door de eventuele dt-fouten om de aandacht erop te vestigen dat net foutloos schrijven het belangrijkste is in een mensenleven. Ik ben in karikaturen aan het brouwen merk ik. Maar ik laat het even staan. Ik heb begrepen dat dit typisch een fenomeen is dat optreedt bij vermoeidheid. Dat dan de subtiliteit van de nuance verdwijnt. Mmmh…dat klinkt wel mooi. De subtiliteit van de nuance. Kan ik daar iets mee? De nuance van de subtiliteit. Is dat overigens een pleonasme?
Pfft…denken gaat even niet meer. Subtiteliteit nog aan toe….

Maar er zit wel zachtheid in en iets heel broos.
Misschien een weerspiegeling van hoe ik me nu voel.
Is dat het waar ik stiekem op hoopte? Dat door toch even al schrijvend stil te staan hoewel ik erg moe ben, er toch nog een inzicht aan de oppervlakte verschijnt…

Misschien is dat wel de kracht van kwetsbaarheid.
Vertrouwen koesteren. In zich(t).

4 antwoorden op “Subtiteliteit”

  1. Dat is mooi! De dans met de Muze. Op één tegel. De gefluisterde wens, het vertrouwen ook. Ik denk dat in de kern de dingen niet zo ingewikkeld zijn. Maar het uitkleden om tot de kern te komen vereist nuance. Met uiterste subtiliteit worden de laagjes afgepeld en heel voorzichtig op een rijtje gelegd, broos als ze zijn, doorschijnend als de vleugels van een libelle. En dan verschijnt de naakte pit, de… waarheid misschien, wie zal het zeggen. We zetten er een stolpje van glas overheen en gaan regelmatig even kijken, in de kast met naast een T-shirt nog andere stolpjes. Dat is onze schatkamer. 🙂

    1. Ik word er helemaal stil van Peter. Dankjewel. Alleen ben ik niet helemaal tevreden met die stolp. Wat ben je nog alleen in een stolp? Als curiosum…verliest het misschien aan kracht. Ik aarzel, merk ik…en dat is goed.

      1. Het idee was denk ik dat de kern eenmaal blootgelegd onveranderlijk is. De stolp zorgt ervoor dat er geen ‘vervuiling’ plaats kan vinden. Maar je aarzeling heeft me aan het denken gezet. Want overanderlijkheid bestaat natuurlijk niet en moet ook niet bestaan. Er zal altijd weer nieuwe aanwas zijn, nieuwe groei, nieuwe inzichten. Het idee is ook dat de kern daarbij niet uit het oog moet worden verloren en zo nodig opnieuw moet worden blootgelegd. Zo blijven we bezig. Het leven is pellen. 🙂

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.