Leerproces

matt-artz-353816-unsplash

Photo by Matt Artz on Unsplash

Thuiskomen en meteen achter de laptop kruipen om een schrijfsel te creëren nu ik nog alleen ben. Wat ik trouwens een vreemde uitdrukking vind. Omdat ik niet ‘achter’ de laptop ‘kruip’ maar de laptop in-de-zetel-gezetengewijs een verlenging van me word. Ik hang trouwens meer in de zetel dan dat ik zit. Dat vergeef ik mezelf.

Een blik op de toekomst, waar we gedachten af kunnen tappen. De Smartpen voorbij. Het Smart-oog schrijft op de laptop wat we denken. Of omgekeerd, slorpt op wat we kunnen gebruiken. Om de wereld mee van dienst te zijn natuurlijk, onze collectieve FireWall houdt egocentrische wensen tegen. Gedaan met gulzigheid.

Maar ik dwaal af. Die fantasie toch hé…

Het regende vandaag. Dus zag mijn terugrit van de cursus er anders uit dan gisteren. Maar niet minder ok. Ik geef me over aan het weer, al baren de nu occasionele, later alledaagse (?!) extremen me wel zorgen. Ik schreef het eerder, gaan onze kinderen straks nog met de fiets naar school kunnen? Of stoppen we ze allemaal nu al gemakshalve in de auto om hen toch veilig en snel te laten arriveren met onze CO2-mobielen? En droppen we hen dan voor de efficiëntie voor de poort in de onderstelling en het vertrouwen dat ze niet terug buiten lopen. Zoals dat ene klasgenootje van mijn oudste ooit deed, omdat ze haar bibliotheekboeken in de auto vergat…met zware huilbui tot gevolg omdat papa meteen vertrokken was…
Maar ik heb haar opgevangen. Had dat kind er een benul van dat ik zelf ook wel eens huilbuien heb. Misschien net daarom dat ik haar kon helpen, wie weet…
Maar had de papa dat zo gewild als hij het had geweten? Tja…

Waar zat ik? Goh, gedachten kunnen nogal meanderen. Niks mis mee. Daarstraks stond ik op het punt af te haken bij een oefening in de tweede cursusdag. Omdat ik bang was dat ik het niet zou kunnen hanteren. Het water stond hoog, mijn hele systeem onder spanning. De facilitator waarschuwde ons dat het er heftig aan toe kon gaan. Toen ik de enige bleek die zich er niet veilig bij voelde, vroeg ze me wat ik nodig had om toch mee te doen. En ik gaf aan dat ik zou meedoen als ik de oefening, de groep en eventueel de ruimte mocht verlaten als het me te veel werd. Als de emoties me zouden dreigen te overspoelen. Net dat benoemen maakte dat ik over de streep werd getrokken. Maakte dat ik nog deel uitmaakte van de groep. Even pauze en de stilte opzoeken zorgde er ook  voor dat ik me op wat ging gebeuren kon voorbereiden. En ik stond er best wel stevig, veranderde zelfs van kamp/overtuiging bij wijze van experiment en voelde me aan kracht winnen tijdens dat oefenproces.

Bij het feedbackrondje achteraf bleek dat er bij de anderen meer onzekerheid leefde dan dat er vooraf uitgesproken was. Iedereen werd op een bepaald moment in de oefening geraakt en benoemde dat. Net daarom vind ik deze aanpak zo waardevol. Al kan ik nog niet precies uitleggen hoe het in elkaar zit, ik wil er mee experimenteren. En ik merk ook dat ik minder schroom voel om er buiten de cursus mee aan de slag te gaan dan binnen de cursus. Misschien durf ik beter op mijn bek gaan in de echte wereld dan in de oefenwereld. Mogelijk omdat ik in dat laatste geval zou kunnen opmaken dat ik het geleerde beheers omdat het al een keer lukte (in een veilige context). En ik uit ervaring weet dat een houding hanteren van ‘bewust zijn dat je incompetent bent’ meer leerervaring oplevert. Je zo meer absorbeert. En de ‘echte’ wereld is nu eenmaal complexer dan de ‘oefen’wereld. Dus interessanter.

Enfin. Ik kijk tevreden terug op twee dagen cursus. Morgen bekijk ik mijn notities opnieuw en zie hoe ik er donderdag mee aan de slag kan. Bij wijze van experiment.
Heb twee vergaderingen. Kies ik er één of oefen ik in allebei? Met hetzelfde of iets anders?

Wat zegt mijn goesting hier?
Of wat zegt de tijd, als ik het even loslaat en alvast aan het eten begin?

 

4 antwoorden op “Leerproces”

  1. Meanderende gedachten. Dat is een mooi beeld. Soms, als de hersens zich concentreren worden ze gekanaliseerd. Een streep recht op het doel af. Dat is ook fijn, als het lukt – een denkdaad. En dan in bed, net voordat de dromen hun gang mogen gaan, de gedachten weer vrij laten, spelende hondjes die zachte zwanen worden, dobberend op geruisloze golven, en dan opstijgen, nachtvogels op reis naar de maan. (Het is nog te vroeg maar ik zou nú al willen gaan liggen 🙂 )

  2. Veel succes morgen met je vergadering. Ik vond het heel fijn je te ontmoeten en een (klein beetje) te leren kennen de afgelopen dagen. Misschien tot op een volgend level?? Nancy.

    1. Dankjewel Nancy. Het gevoel is wederzijds. Seffens nog wat lezen en het dan aan de nacht geven. Ik kom dadelijk ook eens bij jou snuisteren 😉 Graag tot hoors. Warme groet van ik.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.