Serieus Curieuzeneus

philipp-lublasser-278905-unsplash

Photo by Philipp Lublasser on Unsplash

Hoe ik weer tot het besef kwam vandaag dat ik helemaal niets weet. Zelfs dat niet.
Bang ben om af te gaan ook en daardoor niet meteen in een oefening durf te stappen.
Al was ik niet de enige, getuige het check-out rondje met goede voornemens voor morgen… En hoe onverwacht mijn visie op leren even totaal overhoop werd geargumenteerd, hoewel het niet eens tegen mij of mijn reactie was gericht. Ik als gevolg daarvan even helemaal de draad kwijt was omdat mijn systeem tilt sloeg en zich moest herstellen. Chaos in mijn lijf.

Dat gegeven durf ik dan weer wel delen met heel de groep.
Hoe raar is dat?!

Cursus volgen…soms wou ik dat ik niet zo nieuwsgierig was.
Neen, die uitspraak klopt langs geen kanten. Haha.
Maar was wel een fijne kronkel om even te exploreren.
Nieuwsgierigheid redt me. Elke dag. Fleurt mijn leven op.
Diagnose: Serieus Curieuzeneus.

Ik ben ‘hartstikke blij’ dat ik zo nieuwsgierig ben. Ik gebruik hier nu het woord ‘hartstikke’ om de verbinding te maken met ‘mijn’ Nederlandse lezers.
Om van mijn Vlaamse goesting naar inzicht even te zwijgen.
Morgen deel twee van deze eerste laag in deze materie. Deze zomer lagen twee en drie, die eindigen op mijn verjaardag…of toch ergens in die buurt…en dan nog wat sparen voor laag vier. En daarmee weet u nog niets terwijl hier toch heel wat zinnen staan.
Wat prikkel ik hier?

Misschien voelt u intussen al wel aan dat bijleren mijn motor voedt.
Ik reis niet. Ik schuif daarentegen af en toe graag mijn benen onder tafel om me van eten te laten bedienen, in gezelschap maar even goed alleen met mijn sensoren fijngesteld.
En ik stop mijn geld in cursussen allerhande. En als het geld op is, zijn waarden tegen dan misschien het ruilmiddel bij uitstek geworden. Daar heb ik er nog wel wat van liggen die ik voorlopig niet gauw zal wegdoen.

Ik realiseerde me vandaag dat ik een stukje traject aan het fietsen was waarvan, mocht ik op voorhand geweten hebben dat het er zo uit zag, ik die weg wellicht zou hebben ontweken. Toch zo in mijn eentje.
Zot toch. Het was een superfijn traject. Spannend soms. De weg die ik had uitgestippeld bleek niet helemaal toegankelijk waardoor ik mijn kompas moest bovenhalen.
Maar ik was alsnog goed op tijd. Zoals meestal. Vind het fijn om even te acclimatiseren.

Ik moet toegeven dat op dit eigenste moment mijn vingers wel een beetje aan het verkleumen zijn hier zo op mijn terrasje, met jas aan maar met fruitig fris hoofd.
Maar ik ben bijna uitgeschreven. Voor vandaag dan toch.
En als ik afgeschreven ben, hoort u het ook wel weer.
Tijd om de boekhouding even te raadplegen.

Doei!

2 antwoorden op “Serieus Curieuzeneus”

  1. Doei! Zeggen ze dat in België ook? Of was dat eveneens bestemd voor de Nederlandse lezertjes? Het debat is weer weggeebt geloof ik, maar er was hier ooit een scherpe tegenstelling tussen doeizeggers en zij die daar de neus voor ophaalden. Mensen met tatoeages zeggen vaker doei dan mensen zonder… of zoiets, ik weet het niet meer. Intussen ben ik hartstikke benieuwd naar de tweede, derde en vierde laag, en wat je voor je verjaardag gaat krijgen. Elke alinea van je bericht prikkelt tot een opmerking, grapje of vraag. Ik weet niet of ik erg serieus ben, een trotse lidmaat van de curieuzeneuzengemeenschap ben ik zeker wel.

    1. ‘Doei’ zeggen normale Belgen niet neen 🙂 Dat was een instinker. Dat net mensen met tatoeages ‘doei’ zeggen, daar kan ik me moeilijk in inleven. Ik zie diezelfde bevolkingsgroep hier ook niet Toedeloo!! kreten…Maar ja, oordelen…daar komen we niet ver mee. Daar gaan die levels over trouwens 😉 Wel fijn dat mijn schrijfsel je mag prikkelen. En nog fijner dat de curieuzeneuzengemeenschap uitbreidt! Leden, check! Boekhouding, check! Nu nog een naam…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.