Verwaarden

baron-fig-189129-unsplash

Photo by Baron Fig on Unsplash

Soms overkomt het me dat ik dringend iets moet schrijven voor het werk en dat de inspiratie niet komt. Dat wat er wel uitkomt langs alle kanten tegenwringt.
Uitendelijk komt het dan wel goed maar ik mag het vooral niet forceren.
Vroeger wel.
Toen leken zakelijke teksten me beter af te gaan dan nu. Omdat mijn buik niet zakelijk denkt. En ik tegenwoordig veel meer leef vanuit mijn buik.

Dan liever deze schrijfsels. Gewoon beginnen typen en zien waar ik uitkom. Intussen vanuit een ooghoek mijn oven monsterend, om te detecteren wanneer mijn mozzarella aangeeft dat de pizza klaar is. Mijn jongste haar eerste woorden bij thuiskomst waren immers ‘ik heb grote honger’. Dus meteen aan de pizza begonnen. Groenten snijden, saus maken, deeg voorbakken…het water komt me in de mond bij het schrijven.
De geur en de aanblik zitten er ook voor iets tussen wellicht.

Daarstraks fietste ik even naast mijn buurman. Ze hebben een OCMW-assistent die hen bijstaat in de problemen met hun woonst en meer bepaald de laks optredende verhuurder. Ik heb intussen mijn brandverzekering op de hoogte gebracht van de schade die ik ondervind van de problemen in de buurwoning.
Morgen even bellen. Een beetje pressie zetten.

Het overlijdensgedichtje dat ik schreef voor mijn peter is goedgekeurd door mijn nonkels, dus ik vermoed dat het naar de drukker is gegaan.
Het lijkt alsof mijn pijn is verzacht doordat ik dit heb mogen schrijven. Af en toe herlees ik het. En het zit goed. Voelt juist. Uiteindelijk liet het zichzelf ook vrij snel schrijven.

Ik weet niet of ze me ook gaan vragen om een tekst te brouwen om voor te lezen op de begrafenis. Dat gebeurde wel toen mijn grootmoeder aan vaders kant stierf. Ik wil wel een tekst brouwen, maar dan heb ik inspiratie, anekdotes nodig. Vooral van mijn moeder en haar zus en broers. Dit afscheid moet vooral kloppen voor hen.
Voor mij klopt het nu al. Overigens gaat mijn baas maandag een vergadering van me overnemen zodat ik met volle aandacht bij het afscheid kan zijn. Ook mijn kinderen lijken te kunnen aansluiten maandag.

Nog een blik op de pizza…straks lijkt het hier alsof ik een kookblog start.
Gaat het hier nog wel over het verwoorden van waarden trouwens?
Zal mezelf en mijn schrijfsels eens onder de loep nemen. Een keer…

2 antwoorden op “Verwaarden”

  1. Er is niets waardevollers dan een goede pizza 🙂 (Ik zag laatst een foto van een peuter die voor het eerst pizza had geproefd. Ogen en handjes ten hemel. Er móet een God bestaan. Nu wel hopen dat zij/hij straks ook spruitjes lust.) Ik ga maandag naar de crematie van de moeder van een vriend. Vandaag kreeg ik de rouwkaart in de bus. Er trok een vochtvliesje over mijn ogen, ondanks het feit dat ik moeite heb met emoties rond ziekte en dood. Ik was denk ik meer op haar gesteld dan ik me gerealiseerd heb. Ik hoop het overlijdensgedicht voor je grootvader nog eens te mogen lezen.

    1. Voor mij is er niets waardevollers dan de aanblik van een peuter die de ogen en handjes ten hemel reikt … dat lukt ook met een bellenblazer 🙂 Maar toegegeven, ook mijn jongste was blij met de pizza…ze uit het alleen ietwat anders. Veel sterkte ook bij het dragen van jouw verlies en voor je vriend! Herwonder de mooie inneringen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.