Spelenderwijs

nathaniel-tetteh-300252-unsplash

Photo by Nathaniel Tetteh on Unsplash

Wat wil door mij geschreven worden vandaag?

Stel je voor dat er helemaal niets wil geschreven worden, dan zit ik hier schoon iets te beginnen zonder opbrengst straks. Waar moeten al die letters dan naartoe?
Technisch werkloos.

Gisteren kreeg ik een sms van mijn baas met één woord: ‘visionair’.
Dit nadat ik hem de link naar een oud blogbericht over Eerste Hulp bij Psychisch Ongemak had ge-smst om na ons auto-gesprek van vrijdag aan te tonen dat ik het was die ooit ergens dat idee had gelanceerd waar hij nu blijkbaar mee aan de slag gaat.
(Heet dat dan ook delegeren als het in de omgekeerde richting is zonder dat je het uitspreekt? Haha…)
En dat ik me eindelijk verder wil verdiepen in ‘luisteren’ vertelde ik ook vrijdag, wat me in 2015 blijkbaar al bezighield, getuige datzelfde blogbericht.

En ik beantwoordde zijn sms met ‘Vis on air’, omdat ik dat een grappige woordspeling vond en ik anders niet zou weten hoe ik moest reageren op dit compliment.
Zeg je dan ‘dank je?’
Eén bericht verder rondde ik af dat ik mijn blik op mijn afwas ging werpen.
Om te zien wat er opborrelde naast vieze geurtjes, maar dat schreef ik er niet bij. Dat is hier en nu dichterlijke vrijheid. Je bent een frisdenker of je bent het niet hé.
De beste ideeën vinden mij trouwens vaak aan de afwas. Papier en pen ernaast, handen afvegen en neerpennen zodat het niet verloren gaat. Dus neen dochter, je doet mama geen plezier met haar een afwasmachine voor te schrijven.

Een kunstenaarsafspraakje zoals beschreven in het boek van Julia Cameron, ‘The artist´s way’ is ook een mooie oefening. Dat is een afspraak die je met jezelf aangaat om elke week minimaal een uur eropuit te trekken in je eentje. In de luistermodus ‘wat valt hier te ontdekken’. Om verwonderd te kunnen worden. Niet meteen om op zoek te gaan naar inspiratie, want zo werkt dat niet. Geen zoekende houding dus maar eerder een open en ontvankelijke houding.
En je na de uitstap neerzetten en verstillen. Die laatste actie voeg ik er zelf aan toe. Omdat het zo nog beter werkt voor mij. De prikkels die binnenkwamen laten bezinken en doorvoelen of er iets geraakt wordt vanbinnen. Iets zich vaag manifesteert als een ‘goestingske’ of ‘hoop’ dat zich naar de oppervlakte wurmt.

Vandaag ben ik zeker voldoende geprikkeld.
En dat ventje dat meerdere keren opzij viel van de slaap tussen de wriemelende massa, muziek en roezemoezende mensen, dat beeld hangt vast op mijn netvlies.
En daar ben ik dankbaar voor.
En ik ben ook dankbaar voor de bewustwording dat ik tussen deze bende mensen in de drukte veel beter kan aarden dan enkele jaren geleden. Me veel meer ontspannen voel ook, zodat ik kan genieten van wat zich aandient.
Meer nog, dat ik mezelf zelfs gooi in een dansje op de toeschouwersbank als ik er zin in heb. En dat ik me dan niet afvraag of ik me belachelijk maak. Daar ben ik ook dankbaar om. Mijn nicht durfde niet meedoen.

Aha! Werk aan de winkel. Kom op dan, werkloze letters!

3 antwoorden op “Spelenderwijs”

      1. Wat lief! Dat liedje! Het is eeuwen geleden dat ik het voor het laatst gehoord heb. En gezien. Wat zijn die jongens nog jong! Ach…. *pinkt een ontroerd traantje weg* Dank je wel voor de link!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.