Aarde-g zijn

nasa-53884

Photo by NASA on Unsplash

Meestal weet ik vooraf niet wat ik ga schrijven. Open ik gewoon mijn WordPress werkruimte en begin te typen. In de wetenschap dat er altijd wel iets ontpopt.

Op dit eigenste moment klinkt Oleta Adams op de achtergrond met ‘Get Here’.
Mijn favoriete nonkel placht al eens wat internetlinks door te sturen naar muzikale manifestaties van meestal warmbloedige zangeressen. Zo ga ik dadelijk als het liedje afloopt Aretha Franklin nog eens ‘activeren’ met ‘A natural woman’. Live op de Kennedy Centre Honors 2015. Waar Obama zogezegd een traan wegveegt, al ben ik daar niet helemaal van overtuigd. En dan laat ik verder opborrelen wat er voorgeprogrammeerd staat, tot ik het beu word en de stilte opzoek. Of mijn blogbericht klaar is en ik de boel afsluit. Of iets anders zich manifesteert.

De wetenschap dat mijn nonkel dat lied uitgekozen heeft en de moeite neemt dat onder mijn persoonlijke aandacht te brengen. Daar geniet ik van en daar ben ik dankbaar voor. Dat zorgt voor verbinding. Niet alleen met mijn nonkel, maar ook met de artiesten.
Zo heb ik ze even in mijn huis. Houden ze me allemaal gezelschap. Sluiten we samen de dag af. Verdwijnt de notie van tijd.
Soms overbrugt de muziek meer dan veertig jaar. En bezorgen de danspasjes en brede broekspijpen me een nostalgische glimlach.
Maar ik ben toch vooral dankbaar dat ik dat mag en kan horen en zien. Dankbaar voor mijn toegang tot het Internet. Voor zij die dit mogelijk maakten en maken.

Hoe gewoontes veranderen. Wie weet lachen we ooit bij de herinnering dat mensen overal waar je kijkt op een klein blauw scherm zitten staren, zelfs als we in gezelschap zijn. Terwijl we niet in de gaten hebben dat de wereld onder onze voeten sterft, steeds sneller wegkwijnt. We hebben dan uiteraard ook geen besef dat we daaraan mee helpen. Door bijvoorbeeld telkens een nieuw blauw scherm te kopen als het oude het begeeft omdat het ontworpen is om na een tijd te begeven. Al is het misschien nog niet eens begeven maar is gewoon het nieuwe eraf en is er een nieuwe kick nodig. Instant geluk. De nieuwste aai-foon, een benji-jump naar extase of een verre vliegreis, Icarus achterna. Een nieuwe auto voor in de file misschien. Wel hybride als het kan. Maar nog steeds voor in de file.
De aarde gonst steeds luider. Ik ben er niet ongevoelig voor.

Had ik geweten dat mijn tekst hierop zou uitdraaien, ik was er niet aan begonnen 🙂
Maar ja, nu alles verwijderen vind ik ook zonde. Dus rond ik even af.

In mijn ervaring ligt er meer potentie in de eenvoud van zijn en me verbonden voelen in die grote en complexe weidsheid dan in de spullen die ik ter beschikking heb.
De ongelezen boeken. Amper uitverkoren jurken. De talrijke potjes specerijen zelfs.

Let go and let come. Een oefenpunt.

Het weekend was fijn.
En er dient zich net een nieuw sms´je aan.
Mijn oudste stuurt me drie kusjes op een rij.
Ik schrijf haar ‘Jiehaa! … en nog wat’ terug bij zoveel fijns.
En zij besluit onze correspondentie met ‘hahaha’.

Tot zover. Pluk de week. En wees aarde-g voor Moeder Aarde.

 

 

 

 

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.