Zeweetniksje

brigitta-schneiter-466789

Photo by Brigitta Schneiter on Unsplash

Ik dacht, laat ik een blogbericht toevoegen. Zo één waarvan ik nog niet weet welke kant het uitgaat. Vanmiddag had ik tijdens mijn lunchpauze op mijn werk mijn schrift mee. Maar ik heb me niet aan freewriting gezet. Voelde dat er verdriet zat en wou het op dat moment geen ruimte geven. Ook het liedje op de radio kan ik op dit moment niet verdragen, dus gaat de boel af. Rust. Er is een tijd voor alles. En er is tijd voor niks. Ik neem hier en nu de tijd om te niksen. Tokkel tokkel. Zinloze woorden. Woordloze zinnen. Ver-zinsels misschien.

De hele avond van mij. Een geestrijk drankje dat me vergezelt. Een jongste dochter die me in hoofdletters schreef dat ze naar haar vriend gaat vanavond. Dat ik dat wist, daar doelde ze op. Maar dat ik geen hoofdletters verdien is wat ik in kleine letters antwoordde. Trouwens, als zij me in verwarring brengt met haar vraag of ik thuis ben, dan mag ik toch vragen of we samen eten. Maar hoofdletters dus.
Ik ben graag thuis als mijn dochters er zijn. Maar ik doe ook graag mijn zin als ze er niet zijn. Tja. Onze babylonische spraakverwarring. Hoe gaat dat in gezinnen. In de wereld.

Mijn oudste heb ik wakker gebeld. Haar stem naderde me van heel ver. Maar haar examen was goed geweest. Mama opgelucht. Over de draad weer oppikken en zo. Ook het examen van de jongste was goed geweest, al voegt ze er aan toe dat ze het natuurlijk niet weet.
Straffe dochters. Trotse mama. Met een geestrijk drankje. Bijna teut. Neen, niet echt. 🙂

Ben ik hier mijn hersencellen aan het laten aftakelen. Hoewel, hoewel…
Gisteren zocht ik naar ‘Blue Zones’ en ik vond dat dagelijks alcohol ‘nuttigen’ niet zo slecht is. Hoe is het met de lezers hier gesteld? Bega ik hier zonden door dit te schrijven? Zelf vind ik overigens dagelijks alcohol drinken niet fijn. Af en toe haal ik alcohol in huis en als ik er dan verbaasd op bots bij het openen van de (koel)kast kan ik echt genieten van een glas. Maar als het er elke dag zou staan dan is de leut er af. Ik wil verwonderd blijven.

Het liefst zou ik kaboutertjes hebben die mijn (koel)kast vullen. En die een potje koken tegen de tijd dat ik thuis ben. Dan hoef ik gewoon mijn benen onder tafel te schuiven en te genieten van een maaltijd, bereid met liefde. Kaboutertjes zullen wel liefde kennen, toch? Misschien halen ze dat uit hun paddestoelenkast. De afwas doen we samen. Zij mogen de druppeltjes opvangen. Als ik afwas gaat het er meestal nogal wild aan toe. En zingen, dat mogen ze ook. Het is beter dat ik zwijg als er gezongen wordt. Dat benadrukken mijn dochters altijd.

Oh oh…wat ben ik weer aan het zeveren.
Dat u dat allemaal leest. Wat zegt dat over u? 😉

2 antwoorden op “Zeweetniksje”

  1. Ik las toen je het over de spraakverwarring met je jongste dochter had: baby-lonisch, hmmm, en ik zíe de kabouters hun mutsjes uitwringen na de afwas, zingend, want kabouters kennen niet alleen liefde, ze zijn ook zeer muzikaal en immer goedgemutst…eh… nou ja, na het wringen dan weer natuurlijk. De fantasie krijgt vleugels. Het brein licht op. Een glimlach verschijnt. Daarom lezen we 🙂

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.