Aandacht

green-chameleon-21532 (1)

Photo by Green Chameleon on Unsplash

Dat ik dat niet kan. Gewoon achter me laten dat een vrouw die ik toevallig ontmoette me trakteert omdat ze dankbaar is dat ik even bij haar kwam zitten. De tijd nam voor een gesprek. Dat was zelfs geen bewuste keuze. Dat gebeurde gewoon. Een babbeltje.

Dus schreef ik gisterenavond na het schrijven van mijn blog een bericht naar de voorziening waar haar zoon doorheen de week verblijft, met de vraag of ze mijn bericht aan deze warme vrouw en haar zoon willen bezorgen.
Hij zal pas zondag weer daar zijn.
Ik verwacht niets. Dat leerde mijn pa mij: ‘verwacht niet, en je wordt niet teleurgesteld.’ Maar ik hoop wel een beetje dat ik een teken van verbinding mag krijgen.
Zodat we volgende keer opnieuw kunnen afspreken en ik op mijn beurt kan trakteren. Neen, eigenlijk zelfs niet om die wederkerigheid. Dat verdomde ‘geld’-denken ook.
Omdat ik weer een babbeltje met haar wil slaan en samen wil genieten van de aanblik van haar zoon die zich op zijn gemak voelt en met een glimlach zijn tevredenheid spiegelt.

Vandaag was er in mijn wijk een Lichtwandeling voor kinderen. Met muziek en lichtjes en gezelligheid. En bewoners van huizen waar de stoet passeerde, had het wijkcomité via een brief gevraagd hun kerstversiering te laten branden en kaarsjes op de stoep, in de voortuin of op de vensterbank te plaatsen. Dus keek ik even buiten wie er mee deed. Niets speciaals te zien. Nog enkele verloren vuilniszakken voor plastic.
Ik liet me niet intimideren en plaatste twee glaasjes met kaarsjes op mijn vensterbank en een lantaarntje met een kaars tegen mijn voordeur. Mijn overbuur-handelaar stak ter instemming zijn duim naar me op van achter zijn raam.

Ik zette me aan de tafel en deed wat administratie met het licht aan. De gordijnen open. Langzaam viel de avond in…kregen mijn kaarsjes buiten meer glans en magie…
Even later klonk muziek. De stoet was in aantocht. Ik besloot in de deuropening te gaan kijken en meevoelen. Mijn overbuur-handelaar liet even zijn klanten achter en haastte zich naar buiten om snoepjes uit te delen aan de kinderen. De dirigent-restaurant-uitbater uit de buurt had al naar me gezwaaid toen ik nog aan tafel zat. En deed dat opnieuw nu ik in de deuropening stond. Geen andere deurbewoners te zien.
Bedankjes, gezang, … en langzaam stapte de stoet verder de wijk door.

Met mij deed het wat. Ontroering borrelde op.
En hoe ik eigenlijk ook best aan de kinderen in de buurt zou kunnen voorlezen in plaats van alleen in de bib. Het is toch maar een kwestie van tijd maken.
En hoe groot mijn eigen kinderen inmiddels zijn. Maar hoe we toch ook, zoals zonet, kunnen genieten van bij elkaar zitten aan het avondmaal en de stress van de blokperiode samen ‘uiten’…
Voluit, omdat dat van me mag. Al krijg ik het soms stevig te verduren.
Maar niet te lang. De rust van de hoofden die weer boven de boeken hangen kan ik best waarderen. De twijfel die af en toe toeslaat, beluister ik.

De jongste bedelde daarnet om een puddinkje. Net als gisteren beloofde ik dat na het schrijven van mijn blogbericht te gaan doen…en gisteren vergat ik het. En een ezel…

Dus zal ik nu dadelijk eens met veel liefde een heel speciaal puddinkje gaan maken zie.

2 antwoorden op “Aandacht”

  1. Ik hoop dat het lukt met het bericht aan die aardige mevrouw, en dat het gelukt is met het puddinkje 🙂 Ik lees dit blog met de grootst mogelijke aandacht en waardering. Prachtig geschreven. O ja, dat gedichtje van gisteren – dat rijmde niet alleen, het liep ook als een trein. Je kunt er een liedje van maken.

    1. Dankjewel voor je lovende woorden Peter. De puddinkjes staan af te koelen. Heb er al een koffielepel met een verrassing erop bij klaar gelegd in de keuken 🙂 Mocht er ooit een liedje gemaakt worden van mijn kiwi-gedicht, sein me dat dan even, wil je. Dankbare groet voor een fijne avond.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.