Fiducia in Wonderland is back

issa-momani-402139

Photo by issa momani on Unsplash

Het was een ingeving om een halte eerder af te stappen.
De tram zat eivol en ik had behoefte aan verse lucht. Zodra ik een voet op de grond zette voelde ik me vrij. Was wel rillerig na de behandeling bij de lichaamstherapeut, maar ik kon weer ademen. Er was een containerschip aan lading afgekomen. Dat is wat mijn therapeut zei nadat we het samen hadden doorleefd. Ik had het zien aankomen en het is goed dat het gebeurde.
Mijn ontlading is niet afgerond. Maar het is toch al een containerschip minder.

Ik stapte dus gezwind door richting station toen mijn blik viel op een open doos naast een gevel…met kunstboeken, zo bleek. Weer kunst…
Ik bukte me om beter te kijken. Bladerde in het bovenste boek. Keek omhoog naar de gevel van het huis. Bekeek het boek eronder. En daaronder. Een stuk of zeven boeken,
Het waren heel mooie boeken. Ze oogden duur en nieuw. Of verzorgd ingekeken. Zou iemand ze vergeten in te laden zijn? Ik besloot even aan te bellen.
De onderste bel gaf geen respons.
De bel erboven ook niet.

Neen, ik zou me niet ok voelen om ze mee te nemen. Dus stapte ik verder.
Maar wel met een gestolen glimlach. En een ieni-mini-huppelpas her en der.

Fiducia in Wonderland is back in town.

Om vijf uur had ik een afspraak voor een verkennend gesprek bij een nieuwe huisarts. Ik fietste via de fijnste weg naar de juiste straat en stak over. Het was een oneven huisnummer herinnerde ik me. Maar dat bleek niet te kloppen. Dus haalde ik mijn agenda boven en vond het juiste even nummer.
Terug overgestoken, fiets op de ketting gelegd, aangebeld.
Zachte zoem om me binnen te laten. Een Wonderland-manier om me op weg te loodsen naar de wachtkamer. Dat kan ik wel appreciëren 🙂
Stilte in de wachtkamer. Alleen ik en het gedempte geluid van de straat dat door het raam met stukken folie schemerde.
Ik trok rustig jas, muts en sjaal uit en zette me neer. Dit voelde fijn.

Even later kwam een jonge vrouwelijke arts me halen en vond ik mijn plek op één van de twee stoelen tegenover haar bureau.
Ik heb haar de twee meest relevante blogberichten voorgelezen om te duiden waarom ik daar was. En verder informatie gegeven die een huisarts nu eenmaal nodig heeft. En gevraagd of ze nog iets wilde weten. Ze vroeg niet om het medisch dossier bij mijn vorige huisarts op te vragen. Maar wellicht gebeurt die overdracht nu elektronisch. Of heel misschien mag ik met een schone lei beginnen vandaag. Misschien is dit de eerste dag van de rest van mijn leven.
17 november 2017. De dag dat ik groot genoeg was om mijn grenzen te stellen.

Er prikken tranen, ik prik niet terug.

 

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.