Vinger aan de pols

hush-naidoo-382152

Photo by Hush Naidoo on Unsplash

Deze namiddag had ik een consult bij mijn specialist. En hij vertelde een anekdote over zijn werk toen ik aangaf waarmee ik worstel.
Dat vond ik wel fijn. Ik voelde me gehoord en begrepen.

Maar ik moet dus dingen leren loslaten die niet mijn verantwoordelijkheid zijn. En geen energie stoppen in te proberen ze te veranderen. Laat staan te proberen het gedrag van mensen te veranderen. Zelfs die raad accepteren valt me moeilijk. Want met zijn allen zeggen we dat we niet goed bezig zijn, dat ‘we’ het druk hebben ook, maar toch doen ‘we’ gewoon door.
Hoe raar is dat?

Na het consult had ik een onderonsje met een dierbare vriend alias ex-collega. En hoe ook hij vertelde over zijn werk en wat er misloopt. En hoe hij daarmee omgaat. Leerrijke momenten.

Daarover mijmerde ik op de trein richting thuis. Toen een jongeman naast me kwam zitten. Voorovergebogen zat hij op zijn smartphone te turen.
Pas toen ik de trein hoorde toeteren en vervolgens stevig remmen, richtte hij zich tot mij. En ik ben vergeten met welke zin. Haha, wat een blogbericht.
Alleszins, in mijn verbeelding lag er iemand onder de trein op dat eigenste moment.

Een beetje later luidde een signaal waarna geen bericht volgde. En even later nog eens. Vervolgens toch de boodschap van de conducteur dat er een noodstop was geweest omdat de bestuurder een persoon op de sporen had gesignaleerd. De machinist zou nu uitstappen en het spoor controleren.
Even later de boodschap dat er een persoon op het spoor had gestaan die zich nu naast het spoor had geïnstalleerd.
We konden niet doorrijden vooraleer hulp gearriveerd was.

Dan maar een babbeltje slaan met mijn buurman. Over best wel persoonlijke zaken.
En nu herinner ik me ineens hoe hij contact legde net na de noodstop:
‘Dit is zo´n moment om te kaarten’, sprak hij spontaan.
Waarop ik ‘Heb je kaarten bij?’
En hij ‘neen’.
‘Dan wordt het moeilijk’, zei ik nog.

Oxo en vier op een rij passeerden nog de revue, en vaders die lezingen geven over de geschiedenis van de wiskunde en ex-lieven en vals zingen. Onder andere.

Toen het bericht kwam dat de machinist de persoon op de trein had gekregen en we de reis verder konden zetten zag ik in mijn verbeelding al nieuwsgierige reizigers de arme man of vrouw aanstaren. En de factuur die hoogstwaarschijnlijk zou volgen. We reden overigens maar aan heel laag tempo verder omdat de seinen van enkele overwegen blijkbaar niet werkten.

Maar ik vond het best gezellig zo.
Fijn gezelschap om de avond in te luiden, meer moet dat niet zijn.

 

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.