Wildslapen

kira-auf-der-heide-330895

Photo by Kira auf der Heide on Unsplash

Op twee weken tijd heb ik drie nachten in een jeugdherberg geslapen in dit eigenste Vlaamse landsgedeelte. De twee eerste nachten vorige week, omdat ik vroeg paraat moest staan op een congres dat mijn werkgever organiseerde. Gisteren omdat ik verwacht werd op een avondoverleg tot 21u en ik het niet zag zitten nog te wachten op een trein naar een huis waar ik alleen zou zitten om de volgende ochtend weer de trein in een andere richting te nemen.
En moet je nu wat weten, ik vind dat voor herhaling vatbaar.
Meer nog. Ik vind dit wel een interessante reisformule.

Jammer dat mijn werkgever de luttele kost niet vergoed, omdat het toch een ondersteuning is voor de kwetsbaarheid die ik heb en mijn werkgever een ondersteuningspremie krijgt die m.i. daarvoor kan ingezet worden.
In my humble opinion.
De laatste tijd zit ik vaak om 20u al in mijn bed en om 5u moeten opstaan om een reis aan te vatten naar een congres waar je een hele dag vriendelijk, snel en aandachtig moet zijn, werkt door op heel mijn systeem. En heeft een impact op de rest van mijn week. Maar schrijven helpt, dat is ook al iets. Mezelf kennen ook.

En fijne jonge ondernemende studentes ontmoeten die het kunnen appreciëren dat een halfoude tante een briefje achterlaat ´s ochtends om hen succes te wensen bij hun zoektocht naar een studentenkamer, dat is ook veel waard. Zoals in het geval van de Italiaanse Erasmusstudente talen die enkele dagen geleden 21 jaar werd. Of de Mexicaanse stille jongedame fijne terugreis te wensen.
De Amerikaanse Masterstudente biologie te vergeven dat ze bij het inslapen haar flatulerende gedachten uit. Of de ernstige jongedame, waarvan ik de origine vergeten ben, die doctoreert in de ingenieurswetenschappen (master in electrical engineering, oh you too?!) en de dag van mijn vertrek een verdediging had die ze alvast hardop oefende voor de spiegel. De Zuid-Koreaanse die in Saoedi-Arabië werkt als radiologe en in het land was om met een scantoestel te leren werken dat weldra ook in het ziekenhuis waar zij werkt in gebruik zal worden genomen. Verheugd was dat vrouwen vanaf 2018 zouden mogen leren autorijden in Saoedi-Arabië. Wat een stap vooruit dat betekent.
Fijne babbel die we verderzetten op de trein.
Pittige jongedames, van de eerste tot de laatste. En ik daartussen. Haha.

En hoewel het nooit van tevoren duidelijk is of ik mijn nachtrust ga hebben, vind ik het een haalbaar avontuur. Het levert me een kijkje op de wereld op.

Toen ik nog een profiel had op Linkedin zei ik soms tegen vrienden dat ik geen ‘thuis’ meer wou zoals ik hem nu heb maar bij mijn connecties wilde ‘wildslapen’. Elke dag in ruil voor babysit, voorlezen, afwas…whatever, als het maar iets ‘samen’ is waar ik me in kan vinden, een dak boven mijn hoofd, een kom soep en een boterham kan krijgen. Met de deugd van gesprokkelde verhalen en ont-moetingen als opbrengst.
Die ik dan weer kan neerpennen. Life could be simple.

Nu ja, ik zit niet meer op Linkedin. En heb zo mijn bedenkingen over de haalbaarheid van mijn idee.
Wildslapen, wat is ook de waarde van dat woord?

 

3 antwoorden op “Wildslapen”

  1. Wat een mooi stuk tekst, en wat een interessant idee. Wildslapen. Een gevolg zou zijn dat je altijd te gast bent. Van een gast wordt iets verwacht. In elk geval: attentie. Wanneer zou je tijd hebben de verhalen die je hebt opgedaan te doordenken en ze op te schrijven? De prijs van niet-alleen zijn is dan nooit-alleen zijn. Maar ’t idee noopt tot nadenken.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.