Onderweg

samuel-zeller-136371Photo by Samuel Zeller on Unsplash

Inspiratie borrelt niet meer op de laatste tijd. Dus dacht ik, laat ik eens een foto kiezen en zien waar het me brengt. Het werd bovenstaande. En ik heb geen idee wat het is. Een trappenhal naar de hemel?

De laatste sessie bij mijn lichaamstherapeut had ik op een gegeven moment een beeld als dit aan de binnenkant van mijn gesloten oogleden. Een treintunnel met twee uitgangen. De linkse donker, de rechtse licht. Ik koos de rechtse.
Leven dus. Of verlichting, wie weet.
Al is de weg die ik afleg, of wat dan ‘leven’ mag heten, zeker niet pijnloos.

Af en toe heb ik mijn therapeut nodig om weer een hoopje hoop te vinden.
Als middagpauze en dagelijks onderhoud schrijf ik een half uur. Tranen vloeien meestal rijkelijk. Elke week een afspraak bij de therapeut. Veel en diep slapen. Soms dromen. Vaak overdag rusten. Vaak huilen. Ja, … vaak huilen en pijn.

Maar lieve vrienden. En, dankbaarheid om wat evident lijkt. Zoals de zon die schijnt.
Laat ik het hier maar bij houden voor nu.

 

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.