Evidenties

evidenties.png

Een tijdje geleden beluisterde ik via een link op Linkedin een podcast van Maarten Van Damme. Hij noemt zichzelf People and Life Enthusiast. In het interview vertelt hij over zijn carrièrepad en zijn passies en aan het einde van het half uur geeft hij zijn visie over drie vragen die een HRMeetup inleiden die op 12 september in Evere doorgaat. Over reïntegratie op de werkvloer na langdurige ziekte.

Dus wat doet bibi? Ze gaat naar die HRMeetup op zoek en schrijft zich in. Stuurt aansluitend nog een mailtje naar de organisatoren met verwijzing naar haar laatste blog over, inderdaad, de eigen reïntegratie op de werkvloer na langdurige ziekte, en krijgt prompt een uitnodiging om zelf een podcast te cocreëren. En madam zegt ja, en ze schrijft dat in haar agenda en denkt, ‘zo, dat is snel geregeld.’

Tot de dag nadert en de twijfels opsteken. Wat zei Michel, mijn contactpersoon, ook alweer? De Podcasts worden tweehonderdduizend keer beluisterd…waarvan  een kleine helft door HR mensen…
Maar wil ik wel op deze manier mijn verhaal de wereld insturen? Zitten mensen daarop te wachten? Stemmetjes pro en contra in mijn hoofd. Maar de stap is gezet, bovendien blog ik nu ook al open en bloot over pijnlijke dingen dus ‘gaan’ zal ik.
Maar tweehonderdduizend…dat is toch behoorlijk wat…

Zodoende stap ik afgelopen vrijdagavond het gebouw in Evere binnen en ontmoet op de eerste verdieping een jongedame van een jaar of vijf die naar vier mensen in een studio wijst. Ik ben veel te vroeg (dat heb je soms als je met de trein gaat en anticipeert op vertragingen) en zet me in een zeteltje een eindje verder op de gang. Een tiental minuten later komt het meisje vergezeld van Michel, haar papa en tevens studiomeester van dienst, me ont-moeten. We lopen naar de vergaderruimte recht tegenover de studio. Een fijne kennismaking volgt en ik ontdek ook de tekenkunsten van Manon, de kleine jongedame, en werp een blik op de stapel prentenboeken die naast haar op tafel ligt. Michel zegt me dat er nog een interview loopt met een werkgever en een medewerkster die na een burn-out weer aan de slag is gegaan. Dat ik dus even moet wachten en best mijn GSM al af zet.

Michel verdwijnt weer de studio in dus ga ik in gesprek met Manon over haar tekening en vraag of ze het leuk zou vinden als ik een verhaaltje voorlas.
Als haar ogen op dat moment geluid konden maken, moest de lopende opname hernomen worden! Schitterend!
Ze kiest een verhaal uit over kleine Mol die in het donker kan zien en daarmee heel alleen staat in zijn verhaal. We gaan af en toe tussen het voorlezen door in dialoog over de gebeurtenissen en ik ontdek al snel dat hier een pientere dame naast me zit. Het boek is nog niet uit of Michel komt me halen. Het duo uit de studio wil in de vergaderruimte nog wat vragen voorbereiden en intussen kan mijn interview afgenomen worden. Manon komt naast me zitten in de studio en krijgt strikte instructies. Zwijgen en stilzitten.
Nog even de micro afstellen, een stemtest en we zijn vertrokken.

Het half uur is zo om, hier en daar was ik mijn draad kwijt maar ‘dat knipt Michel er wel uit’ wordt me gezegd. Ook niet helemaal zeker of wat ik zeg over mijn nieuwe job goed verwoord is ‘maar ook dat kan geknipt worden’, als mocht blijken dat ik of mijn werkgever aan wie ik de proefversie wil voorleggen, niet tevreden is. En als er straks zoveel geknipt wordt dat er niets overblijft, wel dan ben ik alvast toch een ervaring en enkele fijne ontmoetingen rijker.

Manon zit naast me als haar mama Caroline, die me interviewde, me als afsluiter vraagt wat ik nu ga doen. En ik kijk naar Manon en zeg ‘ik denk dat ik nu het verhaaltje van Manon verder ga voorlezen.’ De kleine dame draait met een ruk haar hoofd naar me toe en doet haar ogen weer schitteren.
‘Ja!’ zegt ze enthousiast en laat zich meteen van haar stoel glijden.

En ik lees verder over klein Mol in ‘onze’ vergaderruimte, terwijl de eerdere opname wordt verdergezet. En ik brei er nog een boekje aan over de lotgevallen van Barbie en Ken en consoorten, ook al ligt die verhaallijn me veel minder.  Op een bepaald moment zeg ik na een blik op de tijd tegen Manon toch ‘het spijt me, het boekje is niet uit maar ik moet nu wel echt gaan want mijn trein komt.’

‘Dat is goed’, zegt ze nuchter. ‘Volgende keer kan je verder lezen.’ En reikt me ferm de hand.
Er zijn nog heerlijke evidenties in het leven!

En mijmerend op de trein bedenk ik me, wat vond ik nu eigenlijk het leukst aan deze uitstap?

 

4 antwoorden op “Evidenties”

  1. wat een groots Hoopverlener niet allemaal kan bewerkstelligen, bij het kleine meisje … in mij.
    je schrijft fantastisch!!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.