Participatie… Huh?!

‘Waar heb je die werkgever gevonden?’
De adviserend geneesheer van de mutualiteit leek oprecht nieuwsgierig.
‘Ik heb hem niet gevonden, hij heeft mij gevonden. Op Linkedin. Ik ben nogal actief op dat platform en hij vond me daar na het opgeven van enkele zoektermen.’

Het was 18 maart 2016 toen ik een verzoek kreeg om te connecteren via Linkedin. Even gesnuisterd op het profiel en het leek me ok dus connecteerde ik. Enkele dagen later kreeg ik de boodschap  ‘De reden waarom ik je contacteerde is dat we in onze startup op zoek zijn naar een partner die ons als senior/co-founder kan vervoegen in onze activiteit om steden/overheden te helpen met burgerparticipatie. Als dit thema, ondernemen en een start-up je interesseren mag je me contacteren.´

En of ik nieuwsgierig was. Ik gunde mezelf wat tijd en nam me voor twee dagen later terug te bellen na de website bestudeerd te hebben. Dat meldde ik ook. Daarop kreeg ik prompt een presentatie toegestuurd over een Europees project waar wij partner in zijn.

Zo gezegd zo gedaan, twee dagen later belde ik…met een bang hartje…
Je zal maar moeten meedelen dat je een invaliditeitsstatuut hebt en slechts deeltijds aan de slag durft…
Helaas, geen connectie.
We schrijven 22 maart 2016, aanslag in Zaventem en Brusselse metro, telefoonnetwerk volledig plat. Wat heen en weer pogingen, alvast een berichtje via Linkedin waaruit mijn enthousiasme voor het project mocht blijken.

Op 23 maart telefonisch contact, behoorlijk diepgaand interview over de projecten die ik jaren geleden coördineerde met middelen van de Koning Boudewijnstichting. Op het puntje van mijn stoel in een poging me te herinneren waarom ik o.a. anno 2008 bepaalde keuzes had gemaakt.
En wonder boven wonder…ik bracht het er blijkbaar goed van af. Na het telefoongesprek stuurde ik nog mijn net gepimpte CV door en kreeg de reactie ‘Het gevoel zit heel goed. Wat me ook aanspreekt in je profiel is dat je ook technische achtergrond hebt. Dus vertalen van wat we met de groep willen bereiken naar technische interactiemogelijkheden, die twee werelden linken.’

Inmiddels zijn we 19 juli 2016 en werk ik nu bijna drie maanden bij de startup als Participation Catalyst aan 10u per week. Mijn werkrooster is volledig variabel, ik mag van thuis uit werken en krijg ook de kans om in een internationale omgeving mijn talen weer bij te schaven.

Ja, ik ben trots. En neen, het is niet altijd even eenvoudig. Niet voor mij, maar zeker ook niet voor mijn werkgever. Ik ben onzeker, heb faalangst, wil het (meteen) goed doen en voel in heel mijn wezen hoe lang het geleden is dat ik nog een betaalde job had.
En ja, betaald worden maakt een verschil. Omdat ik dan alvast de druk voel dat het ‘goed’ moet zijn. Al weet ik diep vanbinnen dat ik goed werk kan afleveren. Zo zie en hoor ik wat mijn vrijwillige engagementen binnen o.a. de geestelijke gezondheidszorg teweegbrengen. Waarom dan niet daarbuiten? Waarom die twijfel?
Of het dus eenvoudig is, neen.

Er zijn al een drietal momenten geweest dat ik dacht ‘hier stopt het voor mij.´
‘Zie je wel dat ik niets kan’ komt ook vaak bovendrijven.
Maar ergens diep vanbinnen is er de drang om er iets van te maken. Al is het maar uit dankbaarheid voor de kans die ik nu krijg. Al is het maar omdat ik geloof dat dit ook een participatieverhaal is dat een voorbeeld kan zijn.
En ja, dwars door de angst en pijn gaan, ik ken het.
Ik voel me groeien. Ik voel het vertrouwen groeien.

Tien uur is overigens bitter weinig om je in te werken. Maar behoorlijk wat als je gezondheid er één is van onvoorspelbaarheid. Gelukkig ken ik mezelf intussen erg goed en weet ik wat  ik nodig heb om snel te herstellen.
Maar al bij al… ja, ik ben best wel trots op mezelf.

Laat dat op deze zomerse dinsdagavond maar mijn conclusie zijn.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.