Waarden of geld? Vertrouwen of angst?

‘Ik ken je eigenlijk niet, maar sommige van de dingen die ik van je gelezen heb op LinkedIn hebben me al doen nadenken.’

Zo´n eenvoudig zinnetje van iemand die ik tot vóór zijn uitgebreide mail niet sprak of las, het raakte me. Ik die dacht dat ik de enige ben die mijn eigen schrijfsels leest.

Hij schreef me in het kort zijn verhaal en het klonk me zeer bekend in de oren. Werkt bij een multinational waar het al lang niet meer om mensen draait maar om geld. En dat doet pijn, als jij nog wel idealen hebt en je je werk net wél voor mensen wil doen. Dat jij op lange termijn denkt, maar je directie daar niet in mee gaat. Dat je enthousiasme plaats moet ruimen voor kortetermijndenken.

Net voor Nieuwjaar hoorde ik nog het verhaal van een leidinggevende die trots was dat de evaluatiegesprekken van zijn medewerkers zo goed verlopen waren. Doorheen het jaar had hij her en der moeten bijsturen, maar nu waren alle evaluatieverslagen positief. Althans, vóór de directie zich er mee ging moeien…Het kon niet in hun ogen, enkel positieve verslagen afleveren. Dus moest hij de dossiers bijsturen. En hij deed het, ook al worstelde hij ermee.

Of ik dat zou doen? Absoluut niet. Ik zou die medewerkers gewoonweg niet meer onder ogen kunnen komen als ik zoiets gedaan had. Liever je eigen nek veilig stellen dan die van je medewerkers? Ik ruik de angst tot hier. Waar zijn we mee bezig?

Heb ik mooi praten? Mijn laatste werkgever ontsloeg me in de negende maand van mijn proefperiode, tijdens een ziekteperiode. Ik ben al vele jaren langer dan die laatste werkgever chronisch ziek, maar het was de cultuur die me de das om deed. Dat ik mijn buikgevoel bij het sollicitatiegesprek had moeten volgen, heb ik mezelf vaak onder de neus gewreven. Het haantjesgedrag een waarde had moeten toekennen. Maar goed. Ik was ook een beetje uitgekeken op de drie jobs die ik toen deed dus moest er iets gebeuren. En het ontslag deed pijn, maar ik ben er niet meer rouwig om.

Momenteel zit ik wel weer in een woelige periode. Al die vrijwillige engagementen, waar leidt het naartoe? Ik wil betaald werken, maar weet dat ik een regulier arbeidsregime niet kan bolwerken.

De sociale zekerheid staat onder druk, activeren van chronisch zieken is een hot topic. Maar ten koste van wat?

Wat zouden al die werkende mensen doen als geld geen struikelblok was? Wat zou ik doen als geld geen struikelblok was?  Ik kreeg de vraag in een explorerend gesprek in het kader van een eventuele loopbaanbegeleiding. En ik antwoordde meteen ‘dan zou ik het geld investeren in het ‘warm huis’ waar ik van droom waar mensen met een psychische kwetsbaarheid gevormd, gekoesterd en uitgestuurd worden om tegen betaling hun talenten in te zetten. En valt er eens iemand uit, dan wordt die persoon door ons opgevangen, gekoesterd en bij de vragende partij vervangen door een andere werkkracht uit de talentenpool.’ Dat is waar ik zou voor gaan, als ik geld had. Dus ga ik er ook voor nu ik geen geld heb en ik voel de emotie opborrelen tijdens het schrijven. Is dat niet een mini-maatschappij waar vertrouwen mag bloeien in plaats van angst?

Waarom moet werken een worsteling zijn? Waarom vallen termen over je bijdrage als ‘heel waardevol’ maar is dit omgekeerd evenredig met de vergoeding die er tegenover staat?

Wat zou ik doen als ik gezond was? Nog zo een vraag die ik me kan stellen. Dan zou ik wellicht meedraaien in deze maatschappij en me geen vragen meer stellen. Of toch?

Ik ga dadelijk de kaartjes die ik maakte over de waarden die ik leef nog eens bestuderen en doorvoelen. Ik word hier somber van mijn eigen schrijfsel, dat kan niet de bedoeling zijn.

Effe los schudden. En weer verder. Tot hoors.

4 antwoorden op “Waarden of geld? Vertrouwen of angst?”

  1. Wat herken ik ook dit weer, lieve Tanja !!
    Bij mijn laatste werkgever ben ik helemaal onderuit gegaan omdat ik opdrachten kreeg waar ik niet mee kon leven.
    Opdrachten van mijn leidinggevenden die ten koste zouden gaan van de mensen die ik moest inplannen, begeleiden en coachen.
    Ik weigerde dus …
    En ik ging tegen hen in …
    Meldde bij hun leidinggevenden dat ik niet gediend was van deze praktijken …
    En werd teruggefloten …
    Die strijd, daar ging ik aan ten onder.
    Voor de zoveelste keer.
    Want dit was niet de eerste maal dat ik in zo’n situatie zat, waardoor ik meer dan eens mijn job verloor.

    Het verbaasde me dan ook dat ik niet ontslagen werd toen ik ‘ziek’ werd.
    Ik kreeg een boeket bloemen bij mijn crisisopname en de personeelsverantwoordelijke kwam op bezoek op de PAAZ-afdeling.
    En toch …
    De week voor ik weer aan de slag zou gaan (halftijds met progressieve tewerkstelling) werd ik alsnog ontslagen.
    Bleek dat de betreffende dame van de personeelsafdeling volledig achter me stond, maar ook haar orders had.
    Me onder contract houden terwijl ik ‘op ziekenkas’ stond, was tot daar aan toe…
    Maar me terug laten komen? Ho maar …
    Ze waren er immers niet van overtuigd dat ik bijgedraaid was… Dat ik niet weer op de barricades zou gaan staan…
    En was ik nog wel bekwaam om mijn functie uit te oefenen?
    Zou ik me nog wel even hard inzetten?

    Op dat laatste zei ik:
    “Daar heb je gelijk in. Ik zal me niet opnieuw 200% inzetten (en dus 24/7 werken), maar beginnen met 50% en rustig opbouwen naar de normale 100%.”

    En dat wat dus niet voldoende …

    De teleurstelling over de houding van mijn werkgever was echter snel vergeten.
    ‘Chose your battles’ zei iemand me ooit, en dat doe ik dus. Het gevecht met hen, liet ik aan me voorbij gaan. Dat was er immers een die ik nooit zou kunnen winnen.

    Ik nam de tijd om uit te zoeken wat ik écht wil, zette ‘baby-steps’ in mijn zoektocht, groeide, leerde superfijne mensen kennen – waaronder jij lieve Tanja – en ben nu nog steeds ontzettend dankbaar voor het geschenk dat zij me hebben gegeven.
    De kans om mezelf opnieuw uit te vinden en ‘the battles’ te vinden die ik wél wil aangaan, nl. die voor een betere zorg voor mensen met een psychische kwetsbaarheid binnen een warmere samenleving.

  2. Interessante en meer dan herkenbare verhalen, dank Els, Tanja. Destijds werd ik als manager gevraagd of we mensen gewoon ontslag zouden geven of buiten pesten. Dit behoeft verder geen commentaar, meen ik. Laat ons doen wat we doen, het ligt voor de hand om er iets aan te doen.

  3. het raakt me ook, herkenbaar, en verwonder me hoe ik t in de toekomst ga : doen / kunnen / durven / volhouden/ geloven / aanvaarden…. dank voor het delen

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.