Een fijn gesprek

‘Ik vond het een fijn gesprek’. Zo besloot hij na een consult van één uur en twintig minuten.

Het was de eerste keer dat ik deze arts/osteopaat raadpleegde, mijn zenuwbanen liet testen (Au!), me liet kraken en inspuiten… In de hoop een hernia van een paar maanden wat draaglijker te maken. Ik had al drie behandelingen bij een andere osteopaat achter de rug, zes behandelingen bij een kinesist, maar niets van dat alles gaf verlichting. Ook de pijnstillers van de huisarts brachten geen soelaas.

‘Het zou kunnen dat de pijn erger wordt de eerste dagen maar kom volgende week terug, dan zien we of we de behandeling kunnen afronden.’
Ja, kom maar op pijn, ik kan nog wel wat dragen…

Intussen heb ik mijn tweede behandeling gehad en voel ik verlichting. Jippie!
Pijn werkt danig op het gemoed en laat dat gemoed op zich al een eigen leven leiden bij mij.

Maar waarom vond hij het een goed gesprek?
Hij had het fijn gevonden dat ik blijkbaar snapte wat hij uitlegde. Dat gaf hij aan. Dat was bij de meeste patiënten niet het geval.
Maar was hij hier niet vooral zelf aan het woord geweest? Is het dat niet?
Vinden mensen een gesprek fijn als ze zichzelf hebben horen praten?

Twee keer ben ik zo bij een werkgever begonnen. Ik kwam het sollicitatiegesprek buiten met een knoop in mijn maag en dacht ‘die heeft niet echt naar mij geluisterd’. En twee keer moest ik vaststellen dat ik wel degelijk naar mijn buik moet luisteren bij het maken van een jobkeuze in plaats van mijn ego te volgen.

Onlangs zat ik op de trein en bij één van de haltes nam er een kleine man met donkere huidskleur plaats op de bank voor me. Hij begon een praatje en we kwamen al snel bij zijn passie terecht: voetbaltalent opsporen en aanbieden bij clubs.
Dat was nu eens een gesprek waar ík van genoten heb, ik denk er met een glimlach aan terug. Omdat hij niet bleef door ratelen. Hij was niet vol van zichzelf. Hij antwoordde op de vragen die ik stelde en aan de lichtjes in zijn ogen zag ik dat hij er plezier in had. Ik ken zijn naam niet. Het zou zowaar een bekende ex-topvoetballer kunnen zijn maar wat maakt dat uit.

Die kleine menselijke ontmoetingen, tijd maken om te luisteren…
Ik denk dat daar mijn vreugde ligt…

3 antwoorden op “Een fijn gesprek”

  1. Fijn dat je hier opnieuw schrijft. Die keren dat ik de trein neem, spreekt er mij af en toe ook iemand aan. Zomaar. En dan luister ik. Het gebeurt dan dat ze het een fijn gesprek vonden. Soms slaag ik erin ertussen te glippen, even tot een ‘een-tweetje’ te komen. En dat vind ik dan weer leuk 🙂
    Dankjewel voor je woorden.

  2. “Als je praat, herhaal je vaak wat je al weet. Als je luistert, leer je vaak iets nieuws.” (Dalai Lama)

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.